اعتیاد یک بیماری پیچیده است و برای بسیاری، بهبودی به چیزی بیش از اراده یا درمان نیاز دارد. داروهای روانپزشکی می‌توانند نقش مهمی در حمایت از افراد در طول فرآیند بهبودی داشته باشند و به کاهش هوس‌ها، تسکین علائم ترک و تثبیت خلق و خو کمک کنند. در Hopewell Health Solutions، تیم دارویی ما از نزدیک با مراجعین همکاری می‌کند تا مشخص کند که آیا دارو گزینه مناسب و مؤثری برای سفر فردی آنها است یا خیر.

آشنایی با داروهای روانپزشکی برای اعتیاد

داروهای روانپزشکی برای اعتیاد، مسیرهای خاصی را در مغز هدف قرار می‌دهند و اغلب فرآیندهای شیمیایی را که باعث هوس، وابستگی یا علائم ترک می‌شوند، تغییر می‌دهند. در اینجا برخی از رایج‌ترین داروهای مورد استفاده در درمان اعتیاد و نحوه عملکرد آنها آورده شده است:

• نالترکسون : نالترکسون برای اعتیاد به مواد افیونی و الکل مؤثر است. این دارو گیرنده‌های مواد افیونی را در مغز مسدود می‌کند و اثر «پاداش» ناشی از مصرف الکل یا مواد افیونی را کاهش می‌دهد که به کاهش هوس‌ها کمک می‌کند. نالترکسون با مختل کردن این سیستم پاداش، می‌تواند انگیزه نوشیدن یا مصرف را کاهش دهد و مقاومت در برابر وسوسه‌ها را آسان‌تر کند.
• بوپرنورفین : بوپرنورفین که معمولاً برای اعتیاد به مواد افیونی استفاده می‌شود، گیرنده‌های مواد افیونی را تا حدی فعال می‌کند، به اندازه‌ای که هوس و علائم ترک را کاهش می‌دهد، بدون اینکه باعث "نشئگی" مرتبط با مواد افیونی کامل شود. بوپرنورفین اغلب با نالوکسان (در داروهایی مانند سابوکسون) همراه می‌شود تا خطر سوءمصرف را بیشتر کاهش دهد.
• متادون : یکی دیگر از داروهای اعتیاد به مواد افیونی، متادون است که یک آگونیست کامل مواد افیونی است که به مدیریت علائم ترک کمک می‌کند. این دارو ثبات ایجاد می‌کند و هوس‌ها را به حداقل می‌رساند، که به افراد اجازه می‌دهد بدون ناراحتی ناشی از ترک، روی بهبودی تمرکز کنند.
• دی‌سولفیرام (آنتابوز) : این دارو مخصوص اعتیاد به الکل است. این دارو با ایجاد یک واکنش ناخوشایند در صورت مصرف الکل، افراد را از نوشیدن منصرف می‌کند. اگرچه دی‌سولفیرام به طور مستقیم هوس‌ها را کاهش نمی‌دهد، اما می‌تواند بخش مفیدی از یک برنامه درمانی جامع برای کسانی باشد که انگیزه ترک دارند.
• آکامپروسات (کامپرال) : آکامپروسات که برای وابستگی به الکل نیز استفاده می‌شود، روی سیستم‌های گابا و گلوتامات مغز تأثیر می‌گذارد تا ناراحتی جسمی ناشی از ترک الکل را کاهش دهد. این دارو به تثبیت شیمی مغز کمک می‌کند که از تلاش‌های بهبودی طولانی‌مدت پشتیبانی می‌کند.
• بوپروپیون و وارنیکلین : برای کسانی که در حال بهبودی از اعتیاد به نیکوتین هستند، این داروها اغلب تجویز می‌شوند. بوپروپیون بر دوپامین و نوراپی نفرین تأثیر می‌گذارد تا هوس‌ها را کاهش دهد، در حالی که وارنیکلین به گیرنده‌های نیکوتین در مغز متصل می‌شود و اثرات پاداش سیگار کشیدن را مسدود کرده و هوس‌ها را کاهش می‌دهد.

چگونه این داروها به بهبودی کمک می‌کنند؟

هدف داروهای روانپزشکی در درمان اعتیاد، کاهش فشار فیزیولوژیکی اعتیاد، قابل کنترل‌تر کردن مقاومت در برابر هوس‌ها و حفظ هوشیاری است. بسیاری از مواد، مانند مواد افیونی، الکل و نیکوتین، شیمی مغز را تغییر می‌دهند و وابستگی‌هایی ایجاد می‌کنند که بدون حمایت، ترک آنها دشوار است. این داروها مسیرهای خاصی را "بازسازی" می‌کنند، هوس‌ها و علائم ترک را کاهش می‌دهند و به افراد وضعیت ذهنی واضح‌تری برای شرکت در درمان، ایجاد عادات سالم و ایجاد تغییرات مثبت در زندگی می‌دهند.

برای مثال، داروهایی مانند نالترکسون و بوپرنورفین مستقیماً با سیستم پاداش مغز تعامل دارند و سیگنال‌های لذت ناشی از مصرف مواد را مسدود می‌کنند. این می‌تواند کشش ذهنی برای مصرف مجدد مواد را کاهش دهد و از پرهیز طولانی مدت پشتیبانی کند. برخی دیگر، مانند آکامپروسات، خلق و خو و شیمی مغز را تثبیت می‌کنند و به افراد کمک می‌کنند بدون ماده‌ی مورد نظر خود، احساس آرامش و رفاه را حفظ کنند.

آیا دارو برای شما مناسب است؟

هر فردی که در حال بهبودی است به دارو نیاز ندارد، اما دارو می‌تواند ابزاری ارزشمند برای کسانی باشد که با هوس‌های شدید، وابستگی یا مشکلات سلامت روان همزمان دست و پنجه نرم می‌کنند. تصمیم‌گیری در مورد گنجاندن دارو در برنامه درمانی شما مستلزم ارزیابی عمیق توسط یک متخصص پزشکی واجد شرایط است. این ارزیابی معمولاً شامل موارد زیر است:

• ارزیابی سابقه مصرف مواد : تیم ما نوع، مدت و شدت مصرف مواد را بررسی می‌کند تا مناسب‌ترین گزینه دارویی را تعیین کند.
• ارزیابی سلامت جسمی و روانی : بیماری‌های روانی همزمان، مانند اضطراب یا افسردگی، نیز در نظر گرفته می‌شوند، زیرا برخی داروها می‌توانند به مدیریت علائم اعتیاد و سلامت روان کمک کنند.
• بررسی اهداف بهبودی شخصی : داروها برای پشتیبانی از اهداف بهبودی منحصر به فرد هر فرد تنظیم می‌شوند و گزینه‌هایی برای کاهش علائم خاص و پشتیبانی از ثبات روانی وجود دارد.

در هوپ‌ول هلث سولوشنز، تیم دارویی ما متعهد به کمک به مراجعین برای تصمیم‌گیری آگاهانه در مورد مسیر بهبودی خود است. رویکرد ما مشارکتی است و مراجعین به طور فعال در انتخاب داروهایی که برای آنها مناسب است، مشارکت دارند. ما نظارت و پشتیبانی مداوم را ارائه می‌دهیم تا از مؤثر ماندن دارو و تنظیم درمان در صورت نیاز اطمینان حاصل کنیم.

آیا فیبروم می‌تواند بر شانس بارداری تأثیر بگذارد؟

خوشبختانه، فیبروم‌ها معمولاً در باروری اختلال ایجاد نمی‌کنند. اکثر فیبروم‌ها کوچک هستند و در حفره رحم یا لوله‌های فالوپ اختلالی ایجاد نمی‌کنند.

فیبروم‌های زیر مخاطی (آن‌هایی که به حفره رحم حمله می‌کنند) گاهی اوقات می‌توانند بر روند لانه‌گزینی تأثیر بگذارند. این می‌تواند منجر به ناباروری و گاهی اوقات سقط جنین در اوایل بارداری شود.

فیبروم‌ها در گوشه بالایی رحم (ناحیه شاخی) گاهی اوقات می‌توانند لوله‌های فالوپ را مسدود کنند و می‌توانند علت ناباروری ناشی از فاکتور لوله‌ای باشند. به طور مشابه، فیبروم‌های بسیار بزرگ و حفره رحمی بزرگ شده می‌توانند علت عدم بارداری باشند.

بنابراین به طور کلی، اگر فیبروم‌ها کوچک (کوچکتر از ۶ سانتی‌متر) باشند و اگر حفره طبیعی باشد و اگر لوله‌های فالوپ باز باشند، دلیلی برای نگرانی وجود ندارد.

چه بررسی‌هایی می‌توان انجام داد تا اطمینان حاصل شود که باروری تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد؟

سونوگرافی می‌تواند به ارزیابی اندازه، تعداد و محل فیبروم‌ها در رابطه با حفره رحم و لوله‌های فالوپ کمک کند.

اسکن هایکوزی ( HY stero-Salpingo CO ntrast S onograph Y ) روشی است که در آن ماده حاجب به داخل حفره رحم تزریق می‌شود و در اسکنی که از لوله‌های فالوپ خارج می‌شود، مشاهده می‌شود. این روش به ارزیابی دقیق‌تر حفره رحم و باز بودن لوله‌ها کمک می‌کند.

هیستروسکوپی مشاهده مستقیم حفره رحم با آندوسکوپ است. این روش یک استاندارد طلایی برای ارزیابی و درمان فیبروم‌های زیر مخاطی به منظور عادی‌سازی حفره رحم است. این روش به عنوان برداشتن فیبروم از طریق دهانه رحم (TCRF) یا میومکتومی هیستروسکوپی نامیده می‌شود.

لاپاراسکوپی می‌تواند به ارزیابی فیبروم‌ها در ارتباط با لوله‌های فالوپ و همچنین امکان‌سنجی جراحی لاپاراسکوپی کمک کند.

برای درمان این فیبروم ها چه باید کرد؟

فیبروم‌ها معمولاً نیازی به برداشتن ندارند، مگر در شرایط فوق. در صورت نیاز به جراحی، بهترین نتایج با جراحی کم‌تهاجمی یا آندوسکوپی همراه است.

فیبروم‌های زیر مخاطی را می‌توان با میومکتومی هیستروسکوپی برداشت. این یک عمل جراحی ساده و یک روزه است که از طریق مجرای طبیعی دهانه رحم انجام می‌شود و نیازی به برش ندارد.

فیبروم‌های بزرگتر اغلب می‌توانند از طریق میومکتومی لاپاراسکوپی برداشته شوند و به ندرت ممکن است به عمل جراحی باز نیاز باشد.

آیا نتیجه بارداری بعد از میومکتومی بهتر است؟

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد میومکتومی با بهبود بارداری و نتیجه باروری مرتبط است. این موضوع به عوامل مختلفی مانند سابقه قبلی، محل و اندازه فیبروم‌ها بستگی دارد.

اختلال شخصیت مرزی یک وضعیت سلامت روان است که بر نحوه احساس افراد نسبت به خود و دیگران تأثیر می‌گذارد و عملکرد در زندگی روزمره را دشوار می‌کند. این اختلال شامل الگویی از روابط ناپایدار و شدید، و همچنین تکانشگری و روشی ناسالم برای دیدن خود است. تکانشگری شامل داشتن احساسات شدید و عمل یا انجام کارها بدون فکر کردن در مورد آنها است.برای مشورت با روانپزشک خوب در تهران با گروه ویان تماس بگیرید

افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ترس شدیدی از رها شدن یا تنها ماندن دارند. اگرچه آنها می‌خواهند روابط عاشقانه و پایدار داشته باشند، ترس از رها شدن اغلب منجر به نوسانات خلقی و خشم می‌شود. همچنین منجر به تکانشگری و خودآزاری می‌شود که ممکن است دیگران را از خود دور کند.

اختلال شخصیت مرزی معمولاً در اوایل بزرگسالی شروع می‌شود. این بیماری در اوایل بزرگسالی جدی‌تر است. نوسانات خلقی، خشم و تکانشگری اغلب با افزایش سن بهتر می‌شوند. اما مسائل اصلی مانند تصویر از خود و ترس از رها شدن، و همچنین مسائل مربوط به روابط، همچنان ادامه دارند.

اگر اختلال شخصیت مرزی دارید، بدانید که بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری با درمان بهبود می‌یابند. آنها می‌توانند یاد بگیرند که زندگی پایدارتر و رضایت‌بخش‌تری داشته باشند.

علائم

اختلال شخصیت مرزی بر نحوه احساس شما نسبت به خودتان، ارتباط با دیگران و رفتارتان تأثیر می‌گذارد.

علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• ترس شدید از رها شدن. این شامل انجام اقدامات شدید برای جلوگیری از جدایی یا طرد شدن می‌شود، حتی اگر این ترس‌ها ساختگی باشند.
• الگویی از روابط ناپایدار و شدید، مانند اینکه یک لحظه باور داشته باشید کسی بی‌نقص است و سپس ناگهان باور کنید که آن شخص به اندازه کافی اهمیت نمی‌دهد یا ظالم است.
• تغییرات سریع در نحوه‌ی نگاه به خودتان. این شامل تغییر اهداف و ارزش‌ها و همچنین بد دیدن خودتان یا انگار وجود ندارید، می‌شود.
• دوره‌های پارانویای مرتبط با استرس و از دست دادن ارتباط با واقعیت. این دوره‌ها می‌توانند از چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشند.
• رفتارهای تکانشی و پرخطر، مانند قمار، رانندگی خطرناک، رابطه جنسی ناامن، ولخرجی، پرخوری عصبی، سوءمصرف مواد مخدر یا خراب کردن موفقیت با ترک ناگهانی یک شغل خوب یا پایان دادن به یک رابطه مثبت.
• تهدید به خودکشی یا خودزنی، اغلب در پاسخ به ترس از جدایی یا طرد شدن.
• نوسانات خلقی گسترده که از چند ساعت تا چند روز طول می‌کشد. این نوسانات خلقی می‌تواند شامل دوره‌هایی از شادی زیاد، تحریک‌پذیری یا اضطراب یا احساس شرم باشد.
• احساس مداوم پوچی.
• خشم شدید و نامناسب، مانند از کوره در رفتن مکرر، طعنه زدن یا تلخ صحبت کردن، یا دعوای فیزیکی.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم

اگر می‌دانید که هر یک از علائم بالا را دارید، با پزشک یا سایر متخصصان مراقبت‌های بهداشتی خود صحبت کنید یا به یک متخصص سلامت روان مراجعه کنید.

اگر افکار خودکشی دارید

اگر خیال‌پردازی‌ها یا تصاویر ذهنی در مورد آسیب رساندن به خودتان دارید، یا افکاری در مورد خودکشی دارید، فوراً با انجام یکی از این اقدامات کمک بگیرید:

• فوراً با ۹۱۱ یا شماره اورژانس محلی خود تماس بگیرید.
• با یک خط تلفن ویژه خودکشی تماس بگیرید. در ایالات متحده، برای تماس با خط تلفن خودکشی و بحران ۹۸۸ که ۲۴ ساعت شبانه‌روز و هفت روز هفته در دسترس است، با ۹۸۸ تماس بگیرید یا پیامک ارسال کنید. یا از چت خط تلفن استفاده کنید . خدمات رایگان و محرمانه هستند.
• کهنه سربازان یا اعضای ارتش ایالات متحده که در شرایط بحرانی هستند، می‌توانند با شماره ۹۸۸ تماس بگیرند و سپس برای دسترسی به خط بحران کهنه سربازان، عدد «۱» را فشار دهند . یا به شماره ۸۳۸۲۵۵ پیامک ارسال کنند. یا به صورت آنلاین چت کنند.
• خط تلفن خودکشی و بحران در ایالات متحده یک خط تلفن اسپانیایی زبان دارد.۱-۸۸۸-۶۲۸-۹۴۵۴(رایگان).
• با متخصص سلامت روان، پزشک یا یکی دیگر از اعضای تیم مراقبت‌های بهداشتی خود تماس بگیرید.
• با یکی از عزیزان، دوستان نزدیک، همکاران یا همتایان مورد اعتماد خود تماس بگیرید.
• با یکی از اعضای جامعه‌ی مذهبی خود تماس بگیرید.

اگر علائمی را در یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود مشاهده کردید، با آن شخص در مورد مراجعه به پزشک یا متخصص سلامت روان صحبت کنید. اما نمی‌توانید کسی را مجبور به تغییر کنید. اگر رابطه باعث استرس زیادی برای شما می‌شود، ممکن است مراجعه به یک درمانگر مفید باشد.

علل بی‌اختیاری ادرار

نشت ادرار به دلیل بی‌اختیاری ادرار شایع است - آنقدر رایج که بسیاری از زنان (و مردان) فکر می‌کنند که این صرفاً بخشی از پیری است. اگرچه با افزایش سن احتمال بی‌اختیاری بیشتر می‌شود، اما این امر به دلایل پزشکی زمینه‌ای است. و قابل درمان است.

بی‌اختیاری ادرار چیست؟

بی‌اختیاری ادرار، از دست دادن غیرارادی کنترل مثانه است که باعث نشت ادرار از مثانه می‌شود. کلیه‌ها، حالب‌ها، مثانه و مجرای ادرار، سیستم ادراری را تشکیل می‌دهند. کلیه‌ها سموم را از بدن فیلتر می‌کنند و مواد زائد به ادرار تبدیل می‌شوند. ادرار از حالب‌ها به مثانه جریان می‌یابد و در آنجا ذخیره می‌شود تا زمانی که مثانه به مغز سیگنال دهد که زمان ادرار کردن فرا رسیده است.

اگر سیستم ادراری به درستی کار کند، عضله اسفنکتر در پایین مثانه باز می‌شود و به ادرار اجازه می‌دهد تا از طریق مجرای ادرار از بدن خارج شود. اگر هر بخشی از این سیستم مختل شود، بی‌اختیاری ادرار می‌تواند رخ دهد.

انواع بی‌اختیاری ادرار

انواع مختلفی از بی‌اختیاری ادرار وجود دارد. هر نوع بی‌اختیاری ادرار علل و علائم متفاوتی دارد.

بی‌اختیاری استرسی

بی‌اختیاری ادرار ناشی از فشار زمانی رخ می‌دهد که ادرار هنگام انجام فعالیت‌هایی که به مثانه فشار وارد می‌کنند، نشت کند. فعالیت‌های روزمره‌ای که می‌توانند باعث نشت ادرار شوند شامل سرفه، عطسه، دویدن، پریدن، خندیدن یا بلند کردن اجسام سنگین است.

شرایطی که ممکن است منجر به بی‌اختیاری استرسی شوند عبارتند از:

• بارداری و زایمان
• یائسگی
• بزرگ شدن یا سرطان پروستات
• عضلات کف لگن ضعیف شده
• دیابت
• چاقی

بی‌اختیاری فوریتی

افراد مبتلا به بی‌اختیاری ادرار فوریتی، نیاز شدید و فوری به ادرار کردن را تجربه می‌کنند. این احساس باعث می‌شود ادرار قبل از رسیدن به توالت از مثانه نشت کند.

بی‌اختیاری فوریتی می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

• عضلات لگن ضعیف شده
• آسیب عصبی
• عفونت دستگاه ادراری
• چاقی
• سطح پایین استروژن، که بیشتر در دوران یائسگی دیده می‌شود
• داروهای خاص
• الکل و کافئین

بی‌اختیاری سرریز شده

بی‌اختیاری سرریز ادرار ناشی از احتباس مزمن ادرار (ناتوانی در تخلیه کامل مثانه) است. این بی‌اختیاری زمانی رخ می‌دهد که مثانه به ظرفیت کامل خود رسیده است و باعث نشت مکرر و آهسته ادرار می‌شود.

بی‌اختیاری سرریز می‌تواند ناشی از شرایطی مانند موارد زیر باشد:

• مولتیپل اسکلروزیس (MS)
• سکته
• دیابت
• سنگ مثانه
• تنگی مجرای ادرار
• بزرگ شدن یا سرطان پروستات
• ضعف عضلات مثانه
• داروهای خاص

بی‌اختیاری مختلط

بی‌اختیاری مختلط اغلب ترکیبی از بی‌اختیاری استرسی و فوریتی است و ویژگی‌های هر دو را نشان می‌دهد. این می‌تواند تشخیص و درمان را کمی دشوار کند، اما با صبر و تعهد به همکاری با پزشک، این مورد نیز می‌تواند برای بازیابی کیفیت زندگی مدیریت شود.

عوامل خطر برای بی‌اختیاری ادرار

بی‌اختیاری ادرار می‌تواند برای هر کسی اتفاق بیفتد، اما عوامل خطر خاصی وجود دارد که احتمال ابتلا به آن را در فرد افزایش می‌دهد.

عوامل خطر عبارتند از:

• جنسیت زن
• مردان مبتلا به بیماری پروستات
• سن
• چاقی
• سیگار کشیدن
• سابقه خانوادگی

بی‌اختیاری ادرار چگونه درمان می‌شود؟

درمان شما به نوع بی‌اختیاری ادراری که تجربه می‌کنید و شدت علائم شما بستگی دارد. اگر یک بیماری زمینه‌ای باعث بی‌اختیاری شما شود، پزشک شما درمان‌هایی را برای آن بیماری توصیه خواهد کرد.

معمولاً ابتدا درمان‌های محافظه‌کارانه مانند تغییر سبک زندگی، تمرینات کف لگن، فیزیوتراپی و آموزش مثانه امتحان می‌شوند. اگر اقدامات محافظه‌کارانه ناموفق باشند، پزشک ممکن است داروها، دستگاه کاشتنی یا جراحی را توصیه کند.

هر رابطه‌ی نزدیکی، به خصوص وقتی بین والدین و فرزند باشد، دچار اختلاف و درگیری خواهد شد. به عنوان والدین، شما مسئولیت بزرگی بر عهده دارید تا به فرزندتان کمک کنید تا تفاوت بین خوب و بد، درست و غلط و معنای احترام به دیگران را درک کند.

در تلاش شما برای القای این ارزش‌ها، ناگزیر مواقعی پیش خواهد آمد که فرزندتان مقاومت می‌کند یا شما اشتباه می‌کنید.

در اینجا سه نوع رایج از تعارض و برخی از راه‌حل‌های مفید برای آنها آورده شده است:

1. تعارض اجتناب‌ناپذیر: این نوع تعارض، نوعی تعارض دوره‌ای است که ما در تمام روابط نزدیک خود تجربه می‌کنیم. این نوع تعارض اجتناب‌ناپذیر است زیرا ما نمی‌توانیم همیشه نسبت به نزدیک‌ترین افرادمان توجه، هوشیاری و حساسیت داشته باشیم. مواقعی وجود خواهد داشت که ما مشغول هستیم، نشانه‌های کلامی یا غیرکلامی را از دست می‌دهیم، بی‌صبری نشان می‌دهیم، بیش از حد واکنش نشان می‌دهیم و غیره. وقتی کودکان در این نوع موقعیت‌ها احساس جدایی می‌کنند، نیاز بیشتری به درک شدن دارند.
2. تضاد مرزی: این زمانی اتفاق می‌افتد که والدین سعی می‌کنند محدودیت‌هایی را برای فرزندان خود تعیین کنند. محدودیت‌ها بخش مهمی از ایجاد ساختار برای کودکان هستند. اما تعیین محدودیت‌ها می‌تواند باعث ایجاد تنش بین والدین و فرزند شود و در نتیجه باعث قطع ارتباط عاطفی در رابطه شود. کلید حفظ ارتباط در طول این تعاملات تعیین محدودیت، همسو شدن با وضعیت عاطفی اولیه فرزندتان است. می‌توانید با فرزندتان همدلی کنید و جوهره خواسته‌اش را بدون برآورده کردن واقعی خواسته‌اش به او منعکس کنید. به عنوان مثال: «می‌دانم که دوست داری بیرون بروی و بازی کنی، اما مهم است که قبل از شام تکالیفت را تمام کنی. سپس می‌توانی مدتی بیرون بازی کنی.» این خیلی بهتر از این است که فقط بگویی: «نه، نمی‌توانی بیرون بروی.» با اجازه دادن به فرزندتان برای داشتن پریشانی‌اش بدون تلاش برای تنبیه یا دلجویی از او، می‌توانید فرصتی برای یادگیری نحوه تحمل ناراحتی عاطفی خود فراهم کنید. لازم نیست با تسلیم شدن یا تلاش برای خلاص شدن از احساسات ناراحت‌کننده، اوضاع را حل کنید. اینکه به فرزندتان اجازه دهید احساساتش را بروز دهد و به او بفهمانید که درک می‌کنید نرسیدن به خواسته‌اش سخت است، مهربانانه‌ترین و مفیدترین کاری است که می‌توانید در حال حاضر برای فرزندتان انجام دهید. این به فرزندتان کمک می‌کند تا یاد بگیرد احساسات خود را تنظیم کند.
3. درگیری شدید: این نوع درگیری شامل پریشانی عاطفی شدید و قطع ارتباط قابل توجه بین والدین و فرزند است. این اتفاق زمانی می‌افتد که والدین کنترل احساسات خود را از دست می‌دهند و درگیر فریاد زدن، فحاشی یا رفتارهای تهدیدآمیز نسبت به کودک می‌شوند. اینها ناراحت‌کننده‌ترین نوع قطع ارتباط برای کودکان هستند زیرا اغلب با احساس شرم همراه هستند. این نوع درگیری‌ها اغلب به این دلیل رخ می‌دهند که والدین مسائل حل نشده‌ای از پیشینه خود دارند. اغلب احساس شرم شدیدی در والدین و همچنین کودک وجود دارد. والدین احساس عمیقی از بی‌کفایتی دارند که ممکن است ناشی از احساس درماندگی یا بی‌کفایتی باشد. کودک از انتقاد، تحقیر یا تمسخر احساس شرم می‌کند. به عنوان مثال: شما در یک فروشگاه مواد غذایی هستید و به شدت از رفتار فرزندتان انتقاد می‌کنید زیرا در مقابل دیگران احساس تحقیر می‌کنید. به جای تلاش برای درک معنای رفتار فرزندتان، ناخودآگاه به شرمی که در ملاء عام از عدم توانایی کنترل فرزندتان احساس می‌کنید، پاسخ می‌دهید.

تسهیل تعمیر

ترمیم یک تجربه تعاملی است که معمولاً با فرآیند تمرکز والدین آغاز می‌شود. اگر والدین هنوز نسبت به فرزند خود عصبانی یا رنجیده باشند، ترمیم عاطفی واقعی عملاً غیرممکن است. به علاوه، کودک به طور شهودی متوجه می‌شود که والدین از نظر عاطفی کاملاً در دسترس نیستند و احتمالاً با احتیاط پاسخ خواهد داد.

• مرحله اول: از احساسات خود آگاه باشید

اگر با احساسات خود راحت نیستید، به سختی می‌توانید به فرزندانتان اجازه دهید تا طیف کاملی از احساسات خود را ابراز کنند. سوالاتی که باید در نظر بگیرید: آیا احساساتی وجود دارد که در ابراز آنها راحت نیستید یا بیش از حد آنها را ابراز می‌کنید (خشم، غم، گناه، اضطراب)؟ آیا در ابراز خشم خود انفجاری هستید؟ اگر چنین است، منبع این رفتار چیست؟ آیا در موقعیت‌هایی که به نظر می‌رسد خارج از کنترل شما هستند، بیش از حد واکنش نشان می‌دهید؟

خشمی که ممکن است به خاطر رفتار خارج از کنترل خود نسبت به خودتان احساس کنید، ممکن است شما را از تلاش برای ترمیم باز دارد و مانع از دیدن نیاز فرزندتان به ارتباط مجدد شود. این نمونه‌ای از چگونگی مسدود شدن روند ترمیم توسط داستان زندگی شماست. توانایی تمرکز بر تجربه خود و فرزندتان، ویژگی اصلی ترمیم مؤثر است.

• مرحله دوم: شروع ترمیم با فرزندتان

این وظیفه والدین است که شروع به ترمیم کنند. با این حال، زمان‌بندی می‌تواند بسیار مهم باشد. سبک فرزندتان را برای پردازش و برقراری مجدد ارتباط بیاموزید و به آن احترام بگذارید. با پرداختن به این قطع ارتباط به روشی خنثی شروع کنید. به عنوان مثال، "این برای هر دوی ما بسیار سخت بوده است که اینگونه دعوا کنیم. من واقعاً می‌خواهم که دوباره نسبت به یکدیگر احساس خوبی داشته باشیم. بیایید در مورد آن صحبت کنیم." اگر چند تلاش اول شما با نگرشی بی‌اعتنا روبرو شد، تسلیم نشوید.

برای شروع فرآیند ترمیم، باید در برابر میل به سرزنش مقاومت کنید. به عنوان والدین، شما مسئولیت دارید که رفتار خود را بپذیرید و مسائل عاطفی درونی خود را بشناسید.

سعی نکنید لحظات احساسی را با فرزندتان پنهان یا رد کنید. با انجام این کار، به فرزندتان یاد می‌دهید که احساسات خود را پنهان یا کم‌اهمیت جلوه دهد. با رهبری کردن، به فرزندانتان اجازه می‌دهید خودشان را ابراز کنند. با ابراز مناسب احساسات خود، این پیام را نیز منتقل می‌کنید که احساسات قوی را می‌توان ابراز و مدیریت کرد.

• مرحله سوم: با دقت به افکار و احساسات فرزندتان گوش دهید

آنها را تشویق کنید تا بیان کنند که تجربه درگیری چه احساسی برای آنها داشته است. به آنها اجازه دهید طیف کاملی از احساسات خود را ابراز کنند و حتی این کار را تا زمانی که با احترام انجام شود و موقعیت ناامنی ایجاد نکند، با قدرت انجام دهند. ابراز احساسات آنها را قضاوت نکنید یا با آنها مقابله نکنید. از خود دفاع نکنید. قبل از اینکه تجربه خود از تعامل را به اشتراک بگذارید، به فرزندتان اجازه دهید تا به طور کامل خودش را ابراز کند. از تعامل به عنوان یک فرصت آموزشی برای کمک به تعیین مرزهایی در مورد نحوه ابراز احساسات استفاده کنید. با انعکاس آنچه در مورد تجربه او از وقایع می‌شنوید، از نظر احساسی با فرزندتان همراه شوید. نحوه ارتباط ما با فرزندانمان به شکل گیری روش‌هایی که آنها یاد می‌گیرند احساسات و تکانه‌های خود را تنظیم کنند، کمک می‌کند.

همه ما می‌دانیم که هیچ کودکی از ابتدا دروغگو متولد نمی‌شود. بلکه در طول زندگی است که سروکله این خصوصیت رفتاری ناهنجار در او پیدا می‌شود. محیطی که او در آن زندگی می‌کند به‌عنوان مهم‌ترین عامل اثرگذاری در دروغ گفتن کودک به شمار می‌رود. کودک شما تا قبل از ۳ سالگی در حال واکاوی محیط پیرامون خود است. در این مدت او هنوز از دیدن بسیاری از پدیده‌ها پیرامون خود سردرگم می‌شود. از این جهت بسیاری از رفتارهایی که در این بازه سنی از او سر می‌زند، غریزی است. کودک دروغگو کمتر از ۳ سال هیچ عمدی در دروغ‌گویی ندارد. مهم‌ترین چیز در زندگی او امنیت است و اگر هم دروغ می‌گوید، به‌طور غریزی به‌دنبال راهی برای حفظ امنیت خود است.

دروغگویی کودکان بین سه تا هفت سالگی بیشتر ریشه در خیال‌پردازی آنها دارد. کودک در این سال‌ها خیلی در رؤیا سیر می‌کند و همین مسئله باعث می‌شود که خیلی از مواقع راستگو نبودن کودک صرفا به دلیل گرفتار شدن او بین خیال و واقعیت باشد. از سن شش یا هفت سالگی به بعد کودک شما کاملا تفاوت بین حقیقت و دروغ را درک می‌کند. با توجه به این نکات بیایید نگاهی به دلایل دروغگویی کودکان بیندازیم.

برای ارتباط با روانشناس کودک در سعادت آباد با گروه ویان تماس بگیرید.

دلایل دروغ گفتن کودک

کودک دروغگو گاهی اوقات دلایلی برای این رفتار خود دارد که واقعا والدین را متحیر می‌کند. والدین برای آنکه بتوانند واکنش مناسبی در برابر دروغگویی کودکان از خود نشان دهند، باید به‌خوبی دلایل این رفتار را بشناسند. برخی از مهم‌ترین دلایل راستگو نبودن کودک عبارت‌اند از:‌

• یاد گرفتن دروغگویی از بزرگ‌ترها (به‌ویژه والدین)
• نگرانی از سرانجام و عواقب پذیرفتن مسئولیت
• نداشتن شناخت و آگاهی مناسب از ارتباطات اجتماعی
• تمایل به حضور در یک جمع دوستانه یا جلوگیری از طرد شدن از آن
• کمک کردن به شخص مورد علاقه
• خیال‌پردازی کودکانه
• دور زدن قوانین سخت‌گیرانه والدین در خانه
• کنجکاوی برای تجربه نتیجه دروغ گفتن

نحوه برخورد مناسب والدین با کودک دروغگو

حال که با مفهومی به نام کودک دروغگو آشنا شدیم و دلایل دروغ گفتن کودک را با هم مرور کردیم، وقت آن است که به دنبال راهکارهای مناسب برای مواجهه با این رفتار از سوی کودکان باشیم. برخی از مهم‌ترین تدابیری که باید در این زمینه از سوی والدین در پیش گرفته شود، عبارت‌اند از:

۱. او را کودک دروغگو خطاب نکنید

به‌خاطر داشته باشید که قرار است در مقام درمان‌گر ظاهر شوید. کودک نباید شما را به چشم ناظم مدرسه ببیند. شما پدر و مادر او هستید و باید مشکلات خود با او را از مسیر دوستی برطرف کنید. دروغ گفتن کودک به هیچ عنوان به شما این اجازه را نمی‌دهد که او را دروغگو خطاب کنید. اصلاً فرض کنید که این کار را انجام دادید؛ چه دستاوردی دارد؟ فراموش نکنید که خیلی اوقات او فقط مشغول رؤیاپردازی است. اگر او را کودک دروغگو خطاب کنید، در واقع به‌صورت ناخودآگاه این رفتار او را به رسمیت شناخته‌اید. آن وقت است که کار شما برای مواجهه با او دشوار خواهد شد.

۲. هنگام دروغ گویی کودکتان عصبانیت خود را کنترل کنید

دروغگویی کودکان خیلی از مواقع به دلیل رفتاری است که از والدین خود می‌بینند. اگر وقتی کار اشتباهی می‌کنند، رفتار پرخاشگرانه‌ای از شما ببینند، آن وقت است که از دروغ به‌عنوان سپری برای در امان ماندن از عصبانیت و خشم شما استفاده می‌کنند. البته منظور ما این است که سعی کنید کنترل خود را در مواجهه با رفتار کودکان از دست ندهید. بسیاری از مشکلات از رفتارهای نسنجیده‌ای آغاز می‌شوند که والدین در یک لحظه از خود نشان می‌دهند.

۳. به کودک دروغگو بگویید که از دستش ناراحت هستید

کودک دروغگو باید متوجه شود که ماه هیچ‌وقت پشت ابر نمی‌ماند و دیر یا زود دیگران متوجه می‌شوند که او دروغ گفته است. به همین دلیل وقتی متوجه می‌شوید که دروغ گفته است، بلافاصله به او بفهمانید که متوجه رفتار اشتباه او شده‌اید. حتما ناراحتی خود را از دروغگویی کودک بروز دهید. کودکان کاملا به پدر و مادر خود وابسته هستند و دوست ندارند که آنها را ناراحت کنند. این باعث می‌شود که او متوجه شود دروغ گفتن، شما را ناراحت می‌کند و در ادامه این رفتار غلط را کنار بگذارد.

۴. تنبیه مناسب برای دروغ گفتن کودک در نظر بگیرید

هر اشتباهی از سوی کودک باید با تنبیه مناسبی از سوی والدین مواجه شود. تنبیه باید متناسب با نوع اشتباه باشد تا اثرگذار باشد. از تنبیه‌های هوشمندانه استفاده کنید. شما به‌عنوان والدین کودک بهتر از هر کسی می‌دانید که او از چه چیزهایی خوشش می‌آید و از چه کارهایی متنفر است. حتما لیستی از این موارد تهیه کنید و متناسب با نوع اشتباهی که مرتکب می‌شود، یکی از آن‌ها را به‌عنوان تنبیه برای او در نظر بگیرید. مثلا می‌توانید او را یک هفته از خوردن خوراکی مورد علاقه‌اش منع کنید یا تفریح آخر هفته را به‌خاطر راستگو نبودن کودک لغو کنید.

شدت تنبیه‌ها را زمانی افزایش دهید که کودک دروغگو دست از رفتار غلطش برندارد و آن را تکرار کند. اجازه دهید متوجه شود که دروغ گفتن برای او هزینه دارد و در صورت تداوم این کار هزینه‌هایش سنگین‌تر هم می‌شود. نکته مهم این است که همیشه جریمه دروغ گفتن را از جریمه کار اشتباه او سنگین‌تر در نظر بگیرید.

۵. او را به‌خاطر راستگویی‌هایش تشویق کنید

گاهی اوقات یک رفتار یا اقدام اشتباه از کودک شما سر می‌زند. اما او آن‌قدر شهامت دارد که مسئولیت کار خود را بپذیرد و به شما اعلام می‌کند که این کار را کرده است. در این‌گونه مواقع نوع مواجهه شما در رفتارهای آینده او فوق‌العاده اثرگذار است. او را بابت کار اشتباهش تنبیه کنید؛ اما فراموش نکنید که باید حتما به‌خاطر راستگویی‌اش نیز تشویق شود. این‌گونه است که کودک شما متوجه می‌شود راست گفتن ارزشش را دارد.

۶. کودک دروغگو را تحقیر نکنید

وقتی از او کاری می‌خواهید و به هر دلیلی نمی‌تواند آن را انجام دهد یا از انجام برخی از کارهای معمول روزمره‌اش ناتوان است، به هیچ عنوان نباید او را تحقیر کنید. هر آدمی از تحقیر شدن بیزار است. این احساس اگر در کودکان قوی‌تر از بزرگ‌ترها نباشد، قطعا ضعیف‌تر نیست. تحقیر کردن کودک باعث می‌شود که اضطراب و استرس او در هنگام انجام دادن کارهای مختلف بیشتر شود؛ چراکه او نگران است اگر از پس انجام آن کار برنیاید، باید خود را برای شنیدن تحقیر آماده کند. یکی از راه‌هایی هم که برای رهایی از این موقعیت‌ها استفاده می‌کند، دروغگویی است. اجازه دهید او احساس کند هیچ‌جای امن‌تری از آغوش شما وجود ندارد.

برخی از نوزادانی که از طریق سزارین متولد می‌شوند، احتمال بیشتری دارد که مشکلات تنفسی داشته باشند و برای مدتی در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان بستری شوند (اگرچه معمولاً آنها زمانی که شما آماده رفتن به خانه هستید، آماده می‌شوند). اگر هیچ عارضه‌ای ندارید که به معنای نیاز به تولد زودهنگام نوزادتان باشد، سزارین برنامه‌ریزی شده باید حدود هفته ۳۹ بارداری انجام شود. اگر نوزاد شما نیاز به تولد زودتر داشته باشد، پزشک ممکن است توصیه کند که برای کاهش خطر مشکلات تنفسی (استروئیدها) تزریق کنید.

اگر نوزاد شما نارس یا ناخوش است، ممکن است لازم باشد به بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان نیز برده شود. همسر یا فرد پشتیبان شما معمولاً می‌تواند با نوزاد برود. وقتی حال شما به اندازه کافی خوب شد، و در اسرع وقت، ماما یا پرستار به شما کمک می‌کنند تا نوزادتان را ببینید. ماماها یا پرستاران می‌توانند در دوشیدن شیر برای نوزادتان به شما کمک کنند.

خطرات و عوارض سزارین

در استرالیا، سزارین یک عمل جراحی رایج و نسبتاً بی‌خطر است، اما همچنان یک جراحی بزرگ محسوب می‌شود. مانند تمام عمل‌های جراحی، خطراتی هم برای شما و هم برای نوزادتان وجود دارد.

برخی از خطرات و عوارض رایج‌تر عبارتند از:

• از دست دادن خون بالاتر از حد متوسط
• لخته‌های خون در پاها
• عفونت در پوشش رحم
• مدت اقامت طولانی‌تر در بیمارستان (به طور متوسط ۳ تا ۵ روز یا ۷۲ تا ۱۲۰ ساعت)
• درد در اطراف زخم (به شما مسکن داده خواهد شد)
• مشکلات مربوط به تلاش‌های بعدی برای زایمان طبیعی
• نیاز به سزارین برای زایمان‌های بعدی
• عوارض ناشی از بیهوشی.

برخی از زنان پس از سزارین دچار مشکلات جدی می‌شوند. شما همیشه باید در مورد هر مشکلی که تجربه می‌کنید با ماما یا پزشک خود صحبت کنید تا آنها بتوانند ارزیابی کنند که آیا این مشکل جدی است یا خیر و درمان لازم را برای شما انجام دهند.

برخی از مشکلاتی که باید به آنها توجه کنید عبارتند از:

• درد در شکم یا زخمی که بدتر می‌شود و پس از مصرف داروهای مسکن از بین نمی‌رود
• کمردرد مداوم یا جدید، به خصوص در جایی که تزریق اپیدورال یا نخاعی انجام داده‌اید (درد و کوفتگی عضلانی طبیعی است)
• درد یا سوزش هنگام ادرار کردن یا عدم توانایی در دفع ادرار
• نشت ادرار
• یبوست
• ناتوانی در دفع باد معده یا حرکات روده
• افزایش خونریزی واژن یا ترشحات بدبو از واژن
• سرفه یا تنگی نفس
• تورم یا درد در ساق پا (ساق پا)
• لبه‌های زخم از هم جدا می‌شوند یا عفونی به نظر می‌رسند.

۶ هفته اول بعد از سزارین

بعد از سزارین، زنان معمولاً بین ۲ تا ۵ روز در بیمارستان بستری می‌شوند. این مدت می‌تواند بین بیمارستان‌ها یا در صورت وجود مشکل در روند بهبودی شما متفاوت باشد. مراقبت‌های پس از زایمان در منزل توسط ماما برای همه زنانی که در بیمارستان دولتی زایمان می‌کنند، در دسترس است. برخی از بیمارستان‌ها برای زنانی که سزارین برنامه‌ریزی شده دارند و زودتر (روز بعد از زایمان) به خانه می‌روند، گزینه «بیمارستان در منزل» را دارند. از پرستار یا ماما در مورد خدماتی که بیمارستان شما ارائه می‌دهد، سوال کنید.

نکاتی که به بهبودی در ۶ هفته اول کمک می‌کنند عبارتند از:

• تا جایی که می‌توانید استراحت کنید.
• از خانواده یا دوستان خود بخواهید که کمک کنند یا اگر توانایی مالی دارید، کمک مالی ترتیب دهید. یکی از راه‌هایی که خانواده و دوستان می‌توانند کمک کنند، تهیه غذاهایی است که می‌توان آنها را فریز و گرم کرد - این کار از دادن گل مفیدتر است. اگر احساس می‌کنید در خانه به حمایت بیشتری نیاز دارید، با پزشک یا ماما یا پرستار بهداشت مادر و کودک صحبت کنید.
• هیچ وزنه‌ای را که سنگین‌تر از کودک شما است بلند نکنید. هنگام بلند کردن اجسام مراقب کمر خود باشید و چیزی را که باعث درد شما می‌شود بلند نکنید.
• هر روز کمی پیاده‌روی آرام داشته باشید. این می‌تواند فواید جسمی و روحی برای سلامت داشته باشد.
• تمرینات کف لگن خود را انجام دهید. صرف نظر از نوع زایمانی که داشته‌اید، عضلات پایین شکم و عضلات کف لگن شما پس از بارداری ضعیف شده‌اند و نیاز به تقویت دارند. فیزیوتراپیست بیمارستان شما می‌تواند نحوه انجام تمرینات کف لگن را به شما آموزش دهد، یا می‌توانید اطلاعات بیشتری را از طریق برگه‌های اطلاعاتی وب‌سایت زنان با عنوان «بهبود بهبودی پس از زایمان» و « تمرینات کف لگن» کسب کنید .
• یک رژیم غذایی سالم و پرفیبر داشته باشید و آب فراوان بنوشید. این کار را هر روز انجام دهید تا از یبوست جلوگیری شود.
• از گرما روی زخم خود استفاده کنید. گرما می‌تواند اثر تسکین‌دهنده داشته باشد. یک کیسه گندم یا کیسه آب گرم را امتحان کنید.
• طبق دستورالعمل ماما یا پزشک، برای جلوگیری از درد، در ابتدا به طور منظم داروهای مسکن مصرف کنید. اگر به نوزاد شیر می‌دهید، بررسی کنید که آیا دارویی که استفاده می‌کنید برای نوزادتان نیز بی‌خطر است یا خیر.
• زخم خود را تمیز و خشک نگه دارید. به دنبال علائم عفونت (مانند قرمزی، درد، تورم زخم یا ترشحات بدبو) باشید. این موارد را به پزشک یا مامای خود گزارش دهید.
• در حالی که برخی از زنان لباس‌های گشاد را دوست دارند، بسیاری لباس زیرهای فشرده و سفت با کمر بلند یا شورت‌های کنترلی را برای پشتیبانی از شکم ترجیح می‌دهند. این لباس‌ها می‌توانند درد را کاهش دهند و برای راحتی در 6 هفته اول قابل استفاده هستند.
• تا زمانی که احساس راحتی نمی‌کنید از رابطه جنسی خودداری کنید. کاملاً طبیعی است که هفته‌ها، حتی ماه‌ها طول بکشد تا برای رابطه جنسی آماده شوید.
• بی‌حسی یا خارش در اطراف جای زخم طبیعی است. این حالت می‌تواند برای برخی از زنان مدت زیادی طول بکشد.
• به یک گروه مادران جدید بپیوندید. صحبت با مادران دیگری که تجربه مشابهی با شما داشته‌اند می‌تواند بسیار مفید باشد.

برخی از زنان در مورد انجام سزارین احساس بسیار مثبتی دارند، در حالی که برخی دیگر احساس ناامیدی یا غم می‌کنند. صحبت کردن در مورد هرگونه احساس ناامیدی با همسر، خانواده، دوستان و مراقبان می‌تواند بسیار مفید باشد. اگر احساس بسیار بدی دارید، پرستار یا ماما همچنین می‌تواند شما را برای مشاوره ارجاع دهد.

مراقبت از نوزاد برای همه زنان سخت است، اما وقتی در حال بهبودی از سزارین هستید، می‌تواند سخت‌تر هم باشد. با خودتان مهربان باشید. ممکن است بهبودی چند هفته یا حتی بیشتر طول بکشد، به خصوص اگر عوارضی داشته باشید.

تا زمانی که زخم شما بهبود نیافته است (معمولاً حدود ۶ هفته) از رانندگی خودداری کنید. با پزشک خود در مورد زمانی که فکر می‌کند زمان بی‌خطری برای شروع مجدد رانندگی است، صحبت کنید.