پزشک خانواده

علل بی‌اختیاری ادرار

نشت ادرار به دلیل بی‌اختیاری ادرار شایع است - آنقدر رایج که بسیاری از زنان (و مردان) فکر می‌کنند که این صرفاً بخشی از پیری است. اگرچه با افزایش سن احتمال بی‌اختیاری بیشتر می‌شود، اما این امر به دلایل پزشکی زمینه‌ای است. و قابل درمان است.

بی‌اختیاری ادرار چیست؟

بی‌اختیاری ادرار، از دست دادن غیرارادی کنترل مثانه است که باعث نشت ادرار از مثانه می‌شود. کلیه‌ها، حالب‌ها، مثانه و مجرای ادرار، سیستم ادراری را تشکیل می‌دهند. کلیه‌ها سموم را از بدن فیلتر می‌کنند و مواد زائد به ادرار تبدیل می‌شوند. ادرار از حالب‌ها به مثانه جریان می‌یابد و در آنجا ذخیره می‌شود تا زمانی که مثانه به مغز سیگنال دهد که زمان ادرار کردن فرا رسیده است.

اگر سیستم ادراری به درستی کار کند، عضله اسفنکتر در پایین مثانه باز می‌شود و به ادرار اجازه می‌دهد تا از طریق مجرای ادرار از بدن خارج شود. اگر هر بخشی از این سیستم مختل شود، بی‌اختیاری ادرار می‌تواند رخ دهد.

انواع بی‌اختیاری ادرار

انواع مختلفی از بی‌اختیاری ادرار وجود دارد. هر نوع بی‌اختیاری ادرار علل و علائم متفاوتی دارد.

بی‌اختیاری استرسی

بی‌اختیاری ادرار ناشی از فشار زمانی رخ می‌دهد که ادرار هنگام انجام فعالیت‌هایی که به مثانه فشار وارد می‌کنند، نشت کند. فعالیت‌های روزمره‌ای که می‌توانند باعث نشت ادرار شوند شامل سرفه، عطسه، دویدن، پریدن، خندیدن یا بلند کردن اجسام سنگین است.

شرایطی که ممکن است منجر به بی‌اختیاری استرسی شوند عبارتند از:

• بارداری و زایمان
• یائسگی
• بزرگ شدن یا سرطان پروستات
• عضلات کف لگن ضعیف شده
• دیابت
• چاقی

بی‌اختیاری فوریتی

افراد مبتلا به بی‌اختیاری ادرار فوریتی، نیاز شدید و فوری به ادرار کردن را تجربه می‌کنند. این احساس باعث می‌شود ادرار قبل از رسیدن به توالت از مثانه نشت کند.

بی‌اختیاری فوریتی می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

• عضلات لگن ضعیف شده
• آسیب عصبی
• عفونت دستگاه ادراری
• چاقی
• سطح پایین استروژن، که بیشتر در دوران یائسگی دیده می‌شود
• داروهای خاص
• الکل و کافئین

بی‌اختیاری سرریز شده

بی‌اختیاری سرریز ادرار ناشی از احتباس مزمن ادرار (ناتوانی در تخلیه کامل مثانه) است. این بی‌اختیاری زمانی رخ می‌دهد که مثانه به ظرفیت کامل خود رسیده است و باعث نشت مکرر و آهسته ادرار می‌شود.

بی‌اختیاری سرریز می‌تواند ناشی از شرایطی مانند موارد زیر باشد:

• مولتیپل اسکلروزیس (MS)
• سکته
• دیابت
• سنگ مثانه
• تنگی مجرای ادرار
• بزرگ شدن یا سرطان پروستات
• ضعف عضلات مثانه
• داروهای خاص

بی‌اختیاری مختلط

بی‌اختیاری مختلط اغلب ترکیبی از بی‌اختیاری استرسی و فوریتی است و ویژگی‌های هر دو را نشان می‌دهد. این می‌تواند تشخیص و درمان را کمی دشوار کند، اما با صبر و تعهد به همکاری با پزشک، این مورد نیز می‌تواند برای بازیابی کیفیت زندگی مدیریت شود.

عوامل خطر برای بی‌اختیاری ادرار

بی‌اختیاری ادرار می‌تواند برای هر کسی اتفاق بیفتد، اما عوامل خطر خاصی وجود دارد که احتمال ابتلا به آن را در فرد افزایش می‌دهد.

عوامل خطر عبارتند از:

• جنسیت زن
• مردان مبتلا به بیماری پروستات
• سن
• چاقی
• سیگار کشیدن
• سابقه خانوادگی

بی‌اختیاری ادرار چگونه درمان می‌شود؟

درمان شما به نوع بی‌اختیاری ادراری که تجربه می‌کنید و شدت علائم شما بستگی دارد. اگر یک بیماری زمینه‌ای باعث بی‌اختیاری شما شود، پزشک شما درمان‌هایی را برای آن بیماری توصیه خواهد کرد.

معمولاً ابتدا درمان‌های محافظه‌کارانه مانند تغییر سبک زندگی، تمرینات کف لگن، فیزیوتراپی و آموزش مثانه امتحان می‌شوند. اگر اقدامات محافظه‌کارانه ناموفق باشند، پزشک ممکن است داروها، دستگاه کاشتنی یا جراحی را توصیه کند.

علل بی‌اختیاری ادرار

نشت ادرار به دلیل بی‌اختیاری ادرار شایع است - آنقدر رایج که بسیاری از زنان (و مردان) فکر می‌کنند که این صرفاً بخشی از پیری است. اگرچه با افزایش سن احتمال بی‌اختیاری بیشتر می‌شود، اما این امر به دلایل پزشکی زمینه‌ای است. و قابل درمان است.

بی‌اختیاری ادرار چیست؟

بی‌اختیاری ادرار، از دست دادن غیرارادی کنترل مثانه است که باعث نشت ادرار از مثانه می‌شود. کلیه‌ها، حالب‌ها، مثانه و مجرای ادرار، سیستم ادراری را تشکیل می‌دهند. کلیه‌ها سموم را از بدن فیلتر می‌کنند و مواد زائد به ادرار تبدیل می‌شوند. ادرار از حالب‌ها به مثانه جریان می‌یابد و در آنجا ذخیره می‌شود تا زمانی که مثانه به مغز سیگنال دهد که زمان ادرار کردن فرا رسیده است.

اگر سیستم ادراری به درستی کار کند، عضله اسفنکتر در پایین مثانه باز می‌شود و به ادرار اجازه می‌دهد تا از طریق مجرای ادرار از بدن خارج شود. اگر هر بخشی از این سیستم مختل شود، بی‌اختیاری ادرار می‌تواند رخ دهد.

انواع بی‌اختیاری ادرار

انواع مختلفی از بی‌اختیاری ادرار وجود دارد. هر نوع بی‌اختیاری ادرار علل و علائم متفاوتی دارد.

بی‌اختیاری استرسی

بی‌اختیاری ادرار ناشی از فشار زمانی رخ می‌دهد که ادرار هنگام انجام فعالیت‌هایی که به مثانه فشار وارد می‌کنند، نشت کند. فعالیت‌های روزمره‌ای که می‌توانند باعث نشت ادرار شوند شامل سرفه، عطسه، دویدن، پریدن، خندیدن یا بلند کردن اجسام سنگین است.

شرایطی که ممکن است منجر به بی‌اختیاری استرسی شوند عبارتند از:

• بارداری و زایمان
• یائسگی
• بزرگ شدن یا سرطان پروستات
• عضلات کف لگن ضعیف شده
• دیابت
• چاقی

بی‌اختیاری فوریتی

افراد مبتلا به بی‌اختیاری ادرار فوریتی، نیاز شدید و فوری به ادرار کردن را تجربه می‌کنند. این احساس باعث می‌شود ادرار قبل از رسیدن به توالت از مثانه نشت کند.

بی‌اختیاری فوریتی می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

• عضلات لگن ضعیف شده
• آسیب عصبی
• عفونت دستگاه ادراری
• چاقی
• سطح پایین استروژن، که بیشتر در دوران یائسگی دیده می‌شود
• داروهای خاص
• الکل و کافئین

بی‌اختیاری سرریز شده

بی‌اختیاری سرریز ادرار ناشی از احتباس مزمن ادرار (ناتوانی در تخلیه کامل مثانه) است. این بی‌اختیاری زمانی رخ می‌دهد که مثانه به ظرفیت کامل خود رسیده است و باعث نشت مکرر و آهسته ادرار می‌شود.

بی‌اختیاری سرریز می‌تواند ناشی از شرایطی مانند موارد زیر باشد:

• مولتیپل اسکلروزیس (MS)
• سکته
• دیابت
• سنگ مثانه
• تنگی مجرای ادرار
• بزرگ شدن یا سرطان پروستات
• ضعف عضلات مثانه
• داروهای خاص

بی‌اختیاری مختلط

بی‌اختیاری مختلط اغلب ترکیبی از بی‌اختیاری استرسی و فوریتی است و ویژگی‌های هر دو را نشان می‌دهد. این می‌تواند تشخیص و درمان را کمی دشوار کند، اما با صبر و تعهد به همکاری با پزشک، این مورد نیز می‌تواند برای بازیابی کیفیت زندگی مدیریت شود.

عوامل خطر برای بی‌اختیاری ادرار

بی‌اختیاری ادرار می‌تواند برای هر کسی اتفاق بیفتد، اما عوامل خطر خاصی وجود دارد که احتمال ابتلا به آن را در فرد افزایش می‌دهد.

عوامل خطر عبارتند از:

• جنسیت زن
• مردان مبتلا به بیماری پروستات
• سن
• چاقی
• سیگار کشیدن
• سابقه خانوادگی

بی‌اختیاری ادرار چگونه درمان می‌شود؟

درمان شما به نوع بی‌اختیاری ادراری که تجربه می‌کنید و شدت علائم شما بستگی دارد. اگر یک بیماری زمینه‌ای باعث بی‌اختیاری شما شود، پزشک شما درمان‌هایی را برای آن بیماری توصیه خواهد کرد.

معمولاً ابتدا درمان‌های محافظه‌کارانه مانند تغییر سبک زندگی، تمرینات کف لگن، فیزیوتراپی و آموزش مثانه امتحان می‌شوند. اگر اقدامات محافظه‌کارانه ناموفق باشند، پزشک ممکن است داروها، دستگاه کاشتنی یا جراحی را توصیه کند.