ایمپلنت دندان یک لنگر ارتودنسی است که از پروتزهای دندانی ترمیمی مانند تاج، پروتز یا بریج پشتیبانی می کند. همچنین می تواند از پروتز صورت ساخته شده برای بازسازی ساختار صورت پشتیبانی کند. ایمپلنت را می توان فیکسچر یا ایمپلنت درونی نیز نامید. این یک قطعه جراحی است که در لبه فک قرار می گیرد. اساساً اینها پست هایی هستند که در فک بیمار قرار می گیرند تا بتوان دندان ها را روی آنها قرار داد.

امروزه در دندانپزشکی، ایمپلنت دندان در فرآیندی به نام osseointegration قرار می گیرد. این فرآیندی است که در آن از موادی مانند تیتانیوم برای ایجاد پیوند با استخوان استفاده می‌شود و تضمین می‌کند که ایمپلنت به طور دائم در جای خود باقی می‌ماند. استئواینتگراسیون فرآیندی است که زمان می برد و یکی از دلایلی که کاشت ایمپلنت دندان به صورت مرحله ای انجام می شود.

هنگامی که روی ایمپلنت دندان به عنوان راه حل دندان برای مشکل خود تصمیم گرفتید، مهم است که خود را با چند جنبه که در موفقیت کل فرآیند نقش دارد و همچنین شما را برای آن آماده می کند، آشنا کنید. در اینجا چند نکته وجود دارد که باید قبل از انجام ایمپلنت دندان بدانید.

روز خود را در روز عمل پاک کنید

ایمپلنت دندان زمان بهبودی ثابتی ندارد، بنابراین؛ دندانپزشک نمی تواند به شما بگوید که چقدر طول می کشد. افراد به طور متفاوتی بهبود می یابند و شما نمی توانید بگویید که برای هر فردی چقدر طول می کشد. این فقط به این معنی است که ممکن است مجبور شوید از قرارهای روزانه خود صرف نظر کنید، نه اینکه یک هفته کامل را لغو کنید.

هر جراحی منحصر به فرد است

بسیاری از مردم فکر می کنند که ویژگی های خانوادگی آنها در مورد مسائل پزشکی اهمیت زیادی دارد، اما لازم نیست که برای هر نوع روشی صادق باشد. این به این معنی است که عمل دندانپزشکی برادرتان هیچ تاثیری بر نتیجه ای که شما باید انتظار داشته باشید ندارد. تنها چیزی که مهم است وضعیتی است که بر بیمار تأثیر می گذارد و آنچه باید برای اصلاح آن انجام شود. بقیه صرفاً به متخصص مراقبت از دندان شما بستگی دارد.

استخوان فک شما در یک روز خوب نمی شود

اولین چیزی که باید در مورد این روش بدانید این است که این یک امر یک مرحله ای نیست و مدتی طول می کشد تا کل فرآیند به پایان برسد. در این دوره باید برای انتظار و تماشای زیاد آماده باشید تا مشکلی پیش نیاید. اگر ممکن است به این روش به عنوان یک کار یک روزه فکر می کنید، باید خودتان را آماده کنید زیرا کمی بیشتر طول می کشد.

هر گونه مشکل بهداشت دهان و دندان محرک باید ابتدا با آن برخورد شود

اگر یک مشکل اساسی وجود داشته باشد که حل نشده باقی بماند، کاشت نمی تواند انجام شود. مشکلاتی مانند بیماری لثه و پوسیدگی دندان باید ابتدا قبل از انجام هر کاری برطرف شود. چنین مسائلی می تواند مشکلات پس از کاشت را بدتر کند.

اگر سیگاری هستید، باید مدتی آن را متوقف کنید

ایمپلنت دندان مدتی طول می کشد تا به استخوان چسبیده شود و در این مدت به افراد سیگاری توصیه می شود که سیگار نکشند. دود سیگار بر فرآیند ادغام استخوانی تأثیر منفی می گذارد، یعنی نحوه اتصال استخوان و ایمپلنت به یکدیگر. سیگار کشیدن در این دوره تا حد زیادی شانس ادغام استخوانی موفقیت آمیز را کاهش می دهد.

شما باید در داروخانه توقف کنید

پس از انجام مرحله اول عمل، دندانپزشک مقداری آنتی بیوتیک برای جلوگیری از عفونت تجویز می کند.

مقداری از غذاهای نرم را در یخچال داشته باشید

پس از انجام عمل ایمپلنت دندان ، بیماران معمولاً باید حدود یک هفته یا شاید بیشتر از رژیم غذایی نرم استفاده کنند. این معمولاً به این دلیل است که ایمپلنت بتواند زمانی را برای نشستن داشته باشد و بیمار نیز به آن عادت کند. رعایت این نکته بسیار مهم است و زمان بهبودی ایمپلنت را در نظر بگیرید. این همچنین به این معنی است که شما باید از غذاهای شیرین دوری کنید زیرا قند بیش از حد می تواند روند بهبودی را مختل کند. سوپ ها و اسموتی های سبز از بهترین غذاهای نرمی هستند که می توانید در این زمان بخورید.

بیوپسی آندومتر ناراحت کننده است و برخی از زنان آن را دردناک می دانند. اگر بتوانید با وارد کردن اسپکولوم عضلات واژن خود را شل کنید، ناراحتی کمتری خواهید داشت.

آن ماهیچه ها تحت کنترل شما هستند (اکنون آن را امتحان کنید!) و اگر آنها را محکم فشرده نکنید، اسپکولوم راحت تر عبور می کند. ممکن است زمانی که لوله از دهانه رحم عبور می کند دردناک باشد، و ممکن است در هنگام برداشتن نمونه از پوشش داخلی رحم، کمی گرفتگی احساس کنید.

درد می تواند از همان نوع دردی باشد که در یک دوره قاعدگی تجربه می کنید، زیرا درد ناشی از انقباض همان عضلات رحم است. با این حال، می تواند دردناک تر یا شدیدتر باشد. گفته می شود، برای اکثر زنان این قابل تحمل است.

برخی از پزشکان توصیه می کنند برای کاهش درد، 30 دقیقه تا 1 ساعت قبل از عمل، مسکن هایی مانند ایبوپروفن مصرف کنید. از تیم مراقبت های بهداشتی خود بپرسید که آیا این چیزی است که آنها به شما توصیه می کنند.

ممکن است تا یک روز یا بیشتر بعد از آن دردهای گرفتگی مانند پریود داشته باشید و اگر به مسکن نیاز دارید می توانید از هر چیزی که به طور معمول برای دردهای پریود استفاده می کنید استفاده کنید. به عنوان مثال، ایبوپروفن ، یا پاراستامول .

بیماری روانی از هر پنج کانادایی یک نفر را تحت تاثیر قرار می دهد. این یک آمار شناخته شده است، اما مهم نیست که چند بار آن را بگوییم، باز هم به نظر می رسد یک عدد خیره کننده است. با توجه به اینکه بسیاری از افراد به طور بالقوه با مسائل مربوط به سلامت روان سر و کار دارند، نیاز به پزشکان و متخصصان مختلف برای ارائه درمان و مراقبت کافی است.

به عنوان یک روانشناس، من یکی از گزینه هایی هستم که مردم می توانند برای کمک به آن مراجعه کنند.

چگونه روانشناسان می توانند کمک کنند

روانشناسان طیف گسترده ای از ارزیابی ها و گزینه های درمانی را برای کسانی که با مشکلات سلامت روان دست و پنجه نرم می کنند ارائه می دهند. بله، ما آنجا هستیم تا کیفیت زندگی افراد را در مواقع بحران بهبود ببخشیم، اما همچنین برای جلوگیری از عود و حفظ مراقبت در آنجا هستیم. از منظر نظام سلامت، روانشناسان می توانند به مسائل مربوط به نرخ پذیرش مجدد بپردازند و ما سعی می کنیم آنها را از درب گردان مراقبت دور نگه داریم. برای انجام این کار، ما بر ارزیابی‌های روان‌شناختی جامع تکیه می‌کنیم که به شناسایی و تشخیص مسائل و بیماری‌های مختلف سلامت روان کمک می‌کند. این به راهنمایی درمان مناسب کمک می کند و مشکلاتی را که می تواند باعث عود شود را کاهش می دهد.

روانشناسان در تیم های بین حرفه ای در بیمارستان ها و سایر امکانات برای ارائه مراقبت کار می کنند. علاوه بر ارزیابی‌های روان‌شناختی جامع، روان‌شناسان همچنین روان‌درمانی‌های مبتنی بر شواهد مانند درمان شناختی-رفتاری (CBT) را ارائه می‌کنند تا راه‌هایی را برای کمک به افراد در مواجهه با ترس‌ها، مقابله با اضطراب، یا افزودن ساختار به روز خود در صورتی که برای مقابله با افسردگی یا افسردگی تلاش می‌کنند، ارائه دهند. افکار منفی و چالش برانگیز را مدیریت کنید

اغلب، ممکن است بیمارانی را نیز ببینیم که با اختلالات همزمان تشخیص داده می شوند - اینها همزمان با مشکلات سلامت روان و اختلالات مصرف مواد هستند. بخشی از کار ما این است که این مورد را نیز شناسایی کنیم و در صورت نیاز مراقبت های بیشتری را پیشنهاد کنیم. مهم است که ما نه تنها به علائم بیماری، بلکه به هر گونه مشکل زمینه ای یا ناشی از آن توجه کنیم.

دسترسی به مراقبت

با این حال، بسیاری از افرادی که به بیماری روانی مبتلا هستند، همیشه زمان آسانی برای دسترسی به درمان ندارند. درمان دریافتی افراد اغلب به این بستگی دارد که آیا آنها بدون هزینه به مراقبت دسترسی دارند یا خیر.

در انتاریو، بسیاری از کسانی که توانایی پرداخت هزینه دسترسی به خدمات را دارند، هزینه آن را به صورت خصوصی پرداخت می‌کنند، اما کسانی که نمی‌توانند در لیست انتظار گیر کرده باشند، یا از بین می‌روند و ممکن است اصلاً کمکی دریافت نکنند.

در واقع، هیچ استانی در کانادا وجود ندارد که درمان ارائه شده توسط روانشناسان را پوشش دهد. برخی از خانواده ها ممکن است از طریق بیمه تمدید شده توسط کارفرمایان پوشش هایی داشته باشند، اما ممکن است کافی نباشد. البته برخی از مراقبت های تحت پوشش OHIP وجود دارد که در بیمارستان ها در دسترس است، اما در بسیاری از موارد محدودیتی برای تعداد مراجعه کنندگان و تعداد خدمات مناسب در دسترس وجود دارد. اگر این خدمات در دسترس نبود، دسترسی به مراقبت وجود نداشت.

غیر از پرداخت از جیب خود، یا پیوستن به لیست انتظار، گزینه های درمانی جایگزین در دسترس هستند. دسترسی به برنامه های کمک به کارکنان (EAP) از طریق کارفرمایان یا پزشکان خانواده که می توانند به روانپزشکان تحت پوشش OHIP مراجعه کنند نیز ممکن است یک گزینه باشد. اما از نظر سایر درمان‌های مبتنی بر شواهد غیرقابل دسترس ارائه شده توسط روان‌شناسان، کارهای زیادی باید انجام شود تا این خدمات برای همه قابل دسترس‌تر شود.

اینها تنها تعدادی از مسائلی است که بسیاری از افراد با تجربه زیسته، علاوه بر نگرانی‌ها و نیازهای روان‌شناختی خود، باید با آن‌ها مواجه شوند.

از اینجا به کجا می رویم؟

به عنوان یک کشور و یک استان، ما باید کار بهتری انجام دهیم تا روان درمانی لازم را برای همه کسانی که به آن نیاز دارند در دسترس قرار دهیم. از هر پنج کانادایی یک نفر از بیماری روانی رنج می برد. بسیاری از این افراد به ارزیابی روانشناختی جامع و درمان طولانی مدت از یک روانشناس نیاز دارند. این نیاز به بودجه دارد. و در حالی که ما در گسترش آگاهی از سلامت روان و بیماری های روانی بهتر می شویم، آگاهی و حمایت کافی نیست. امید من این است که آینده یک پوشش نقره ای فراهم کند – از هر پنج کانادایی پنج نفر بتوانند کمکی را که ممکن است به آن نیاز دارند بجویند.

ما راه هایی در پیش داریم، اما با طرح این مسائل مهم، می توانیم به بسیاری از کانادایی هایی که از بیماری روانی رنج می برند کمک بیشتری کنیم.

CDC بودجه مرکز منابع ملی ADHD (NRC)، برنامه ای از کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (CHADD) را تأمین می کند. NRC منابع، اطلاعات و توصیه هایی را برای والدین در مورد چگونگی کمک به فرزندشان فراهم می کند.

نکاتی برای والدین

پیشنهادات زیر ممکن است به رفتار کودک شما کمک کند:

• یک روال ایجاد کنید. سعی کنید هر روز از زمان بیدار شدن تا زمان خواب برنامه یکسانی را دنبال کنید.
• سازماندهی کنید. فرزندتان را تشویق کنید که هر روز کیف مدرسه، لباس و اسباب بازی ها را در یک مکان قرار دهد تا احتمال گم شدن آنها کمتر شود.
• عوامل حواس پرتی را مدیریت کنید وقتی فرزندتان در حال انجام تکالیف است، تلویزیون را خاموش کنید، سر و صدا را محدود کنید و یک فضای کاری تمیز فراهم کنید. برخی از کودکان مبتلا به ADHD اگر در حال حرکت یا گوش دادن به موسیقی پس‌زمینه باشند، به خوبی یاد می‌گیرند. مراقب فرزند خود باشید و ببینید چه چیزی کار می کند.
• انتخاب ها را محدود کنید برای اینکه فرزندتان احساس غرق شدن یا تحریک بیش از حد نداشته باشد، فقط چند گزینه را انتخاب کنید. به عنوان مثال، از آنها بخواهید بین این لباس یا آن لباس، این غذا یا آن یکی، یا این اسباب بازی یا آن یکی را انتخاب کنند.
• وقتی با فرزندتان صحبت می کنید واضح و مشخص باشید. با توصیف آنچه شنیده اید به فرزندتان بفهمانید که به او گوش می دهید. هنگامی که آنها نیاز به انجام کاری دارند از دستورالعمل های واضح و مختصر استفاده کنید.
• به فرزندتان کمک کنید برنامه ریزی کند. کارهای پیچیده را به مراحل ساده تر و کوتاه تر تقسیم کنید. برای کارهای طولانی، شروع زودهنگام و استراحت ممکن است به کاهش استرس کمک کند.
• از اهداف و تمجید یا سایر پاداش ها استفاده کنید. از یک نمودار برای فهرست کردن اهداف و ردیابی رفتارهای مثبت استفاده کنید، سپس با گفتن به او یا پاداش دادن به تلاش‌هایش به روش‌های دیگر، به فرزندتان بگویید که خوب عمل کرده است. مطمئن شوید که اهداف واقع بینانه هستند - قدم های کوچک مهم هستند!
• انضباط موثر به جای سرزنش، فریاد زدن، یا کتک زدن، از راهنمایی های موثر ، وقفه های زمانی یا حذف امتیازات به عنوان پیامدهای رفتار نامناسب استفاده کنید.
• فرصت های مثبت ایجاد کنید. کودکان مبتلا به ADHD ممکن است موقعیت های خاصی را استرس زا ببینند. پیدا کردن و تشویق فرزندتان به خوبی انجام می دهد – چه مدرسه، ورزش، هنر، موسیقی یا بازی – می تواند به ایجاد تجربیات مثبت کمک کند.
• یک سبک زندگی سالم ارائه دهید. غذای مغذی، فعالیت بدنی زیاد و خواب کافی مهم هستند. آنها می توانند به جلوگیری از بدتر شدن علائم ADHD کمک کنند.

سرطان فرج می تواند در هر قسمت از اندام های خارجی رخ دهد اما اغلب لب های بزرگ یا لب های کوچک را درگیر می کند. سرطان فرج یک بیماری نادر است که 0.6 درصد از کل سرطان‌ها را در زنان تشکیل می‌دهد و ممکن است طی سال‌ها به کندی شکل بگیرد. اکثر سرطان های فرج، کارسینوم سلول سنگفرشی هستند. ملانوم یکی دیگر از انواع شایع سرطان فرج است که معمولاً در لابیا مینور یا کلیتوریس یافت می شود. انواع دیگر سرطان فرج عبارتند از:

• آدنوکارسینوم

• بیماری پاژه

• سارکوم ها

• کارسینوم سلول بازال

پیشگیری از سرطان ولو

علت سرطان فرج در حال حاضر مشخص نیست. با این حال، تصور می شود که عوامل خطر خاصی در ایجاد این بیماری نقش دارند. پیشنهادات برای پیشگیری عبارتند از:

• اجتناب از عوامل خطر شناخته شده در صورت امکان

• تاخیر در شروع فعالیت جنسی

• استفاده از کاندوم

• سیگار نکشیدن

• انجام معاینات فیزیکی منظم

• واکسینه شدن در برابر HPV

• انجام تست پاپ اسمیر و معاینه لگنی معمولی

• بررسی منظم کل بدن از نظر رشد نامنظم خال ها و بررسی منظم فرج برای هر گونه علائم سرطان فرج

واکسن HPV می تواند از سویه های HPV که مسئول اکثر سرطان های دهانه رحم، واژن و فرج هستند جلوگیری کند. از واکسن های HPV فقط می توان برای جلوگیری از انواع خاصی از HPV استفاده کرد. آنها را نمی توان برای درمان عفونت HPV موجود استفاده کرد. برای اینکه بیشترین تاثیر را داشته باشد، یکی از واکسن ها باید قبل از شروع فعالیت جنسی فرد تزریق شود.

هنگامی که احتمال ابتلا به تومور مغزی یا ستون فقرات وجود دارد، می خواهید بدانید که تشخیص شما دقیق است. متخصصان UCI Health از تست‌های تشخیصی پیچیده، از جمله آخرین فناوری تصویربرداری، استفاده می‌کنند تا تشخیص دقیقی را به شما ارائه دهند و به ایجاد یک برنامه درمانی مؤثر کمک کنند.

اگر تومور وجود دارد، ما در کنار متخصصان برنامه تومور مغز و ستون فقرات کار می کنیم تا به طور دقیق درمان شما را برنامه ریزی کنیم. پس از تکمیل درمان‌ها، آزمایش‌های تصویربرداری اضافی به ما اطلاع می‌دهند که چقدر خوب کار می‌کند یا آیا تومور در حال بازگشت است.

تشخیص تخصصی تومور مغزی

تیم ما شامل متخصصان برجسته در گرفتن و خواندن تست های تشخیصی است که منجر به تشخیص دقیق می شود. پس از یک ارزیابی جامع و بحث در مورد علائم شما با شما، ما از تست های تشخیصی پیشرفته برای شناسایی مشکلات در بافت مغز استفاده می کنیم.

ویژگی های برجسته از قابلیت های تشخیصی ما عبارتند از:

• آخرین فناوری : برنامه تحقیقاتی تصویربرداری مغز ما در حال پیشرفت مراقبت و درمان تومورهای مغز و ستون فقرات است. ما یکی از دقیق ترین اسکنرهای تصویربرداری هسته ای را داریم که به ما امکان می دهد جزئیات دقیق تومور را ببینیم.
• رادیولوژیست های خبره : نورو رادیولوژیست ارشد ما، آنتون ان. هاسو، MD ، یک متخصص شناخته شده بین المللی است. هاسو علاوه بر رهبری چندین انجمن حرفه ای نورورادیولوژی، چندین دهه تجربه کارآزمایی بالینی در بهبود تکنیک های تصویربرداری مغز و ستون فقرات دارد.
• تشخیص دقیق : ما یکی از معدود نوروپاتولوژیست ها در منطقه را داریم، دکتر رونالد سی کیم . نوروپاتولوژیست پزشکی است که در بررسی نمونه های بافت مغز و ستون فقرات (بیوپسی) تخصص دارد. تجربه کیم در بررسی بیش از 300 نمونه برداری از تومور مغزی در سال به تیم ما کمک می کند تا تومورهای نادری مانند لنفوم اولیه سیستم عصبی مرکزی را به طور دقیق تشخیص دهند. درباره انواع تومورهایی که درمان می کنیم بیشتر بدانید.
• برنامه‌های درمانی شخصی‌شده : اطلاعاتی که از طریق آزمایش‌های تشخیصی جمع‌آوری می‌کنیم به تیم متخصصان ما کمک می‌کند تا برنامه‌های درمانی مناسب و مؤثری ایجاد کنند. برای مثال، ممکن است یاد بگیریم که یک تومور سریع‌تر از حد انتظار رشد می‌کند و بهتر است با داروهای خاص (شیمی‌درمانی) درمان شود

تومورهای مغز و ستون فقرات: آزمایش های تصویربرداری که انجام می دهیم

تست های تصویربرداری تصاویری با وضوح بالا از بافت مغز یا ستون فقرات و ساختارهای اطراف ارائه می دهند. ما از تست های تصویربرداری برای تعیین اندازه و محل تومور استفاده می کنیم.

تست های تصویربرداری موجود از طریق برنامه ما عبارتند از:

• توموگرافی کامپیوتری (CT) اسکن : سی تی اسکن از اشعه ایکس برای تولید تصاویر سه بعدی از مغز یا نخاع استفاده می کند. بر خلاف یک آزمایش معمولی اشعه ایکس که یک عکس می گیرد، سی تی اسکن از دستگاه خاصی استفاده می کند که چندین عکس (برش) از مغز یا نخاع هنگام چرخش در اطراف بدن شما می گیرد.
• تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) : MRI از یک دستگاه تونلی شکل همراه با امواج رادیویی و آهنرباهای قوی برای تولید تصاویر دقیق از بافت نرم مغز و ستون فقرات استفاده می کند. این تصاویر اغلب واضح تر هستند و جزئیات بیشتری نسبت به سی تی اسکن ارائه می دهند.
• MRI عملکردی (fMRI) : ما از fMRI برای تعیین میزان نزدیکی تومورها به مناطقی از مغز که عملکردهای حیاتی مانند حرکت و صحبت کردن را کنترل می کنند، استفاده می کنیم. fMRI از روش اسکن سریع تری نسبت به سایر تست های تصویربرداری استفاده می کند و می تواند تغییرات ریز جریان خون را در قسمت های فعال مغز تشخیص دهد. ما از این اطلاعات زمانی استفاده می کنیم که درمان شما را برای اجتناب از این نواحی در طول جراحی برنامه ریزی می کنیم.
• اسکن توموگرافی گسیل پوزیترون (PET) : ما از اسکن PET برای تعیین سرعت رشد تومور استفاده می کنیم. در طی اسکن PET، ما یک ماده رادیواکتیو ایمن همراه با قند را به خون تزریق می کنیم. ما از اسکن های تصویربرداری ویژه برای تماشای جذب قند توسط سلول های مغز استفاده می کنیم. از آنجایی که سلول های تومور سریعتر از سلول های طبیعی رشد می کنند، قند بیشتری را جذب می کنند. این آزمایش به ما کمک می کند تا تأیید کنیم که تومور وجود دارد و آیا احتمال گسترش آن وجود دارد یا خیر.
• تصویربرداری تانسور انتشار (DTI) : DTI شکل پیشرفته ای از MRI است که برای درک شبکه های عصبی پیچیده نزدیک تومور استفاده می شود. این آزمایش که به عنوان ردیابی فیبر نیز شناخته می شود، به ما کمک می کند تا اتصالات عصبی مهم در مغز را ترسیم کنیم تا در طول جراحی از آنها اجتناب کنیم.
• طیف‌سنجی رزونانس مغناطیسی (MR) : انجام طیف‌سنجی MR مشابه MRI است. برخلاف MRI که از تصویربرداری برای بررسی شکل تومور استفاده می کند، طیف سنجی MR ترکیب شیمیایی تومور مغزی را بررسی می کند. ما از طیف‌سنجی MR برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تومور و نحوه پاسخ آن به درمان استفاده می‌کنیم.
• آنژیوگرافی مغزی : این آزمایش که به عنوان آرتریوگرام نیز شناخته می شود، یک عکس اشعه ایکس از رگ های خونی در مغز است. آنژیوگرافی به ما کمک می کند تعیین کنیم که آیا یک تومور بر خون رسانی به مغز تأثیر می گذارد یا خیر.

مدت زمان جراحی لابیاپلاستی بستگی به اهداف زیبایی شناختی شخصی شما، انجام روش های تکمیلی و تکنیکی که جراح شما توصیه می کند، دارد.

امروزه دو تکنیک اصلی مورد استفاده قرار می گیرد:

رایج ترین روش لابیاپلاستی سنتی تریم است. این روش شامل کوتاه کردن لبه های بیرونی لب های کوچک برای تغییر اندازه و شکل آنها است. این تکنیک باعث ایجاد تقارن می شود و اجازه می دهد تا هر ناحیه تیره یا رنگدانه ای از بین برود.

تکنیک دیگر کمی جدیدتر است. لازم است جراح یک گوه V شکل از لابیاها را جدا کند، سپس لبه ها را دوباره به هم بخیه بزند. بخیه های کمتری با روش "گوه" وجود دارد و لبه های اصلی لابیاها دست نخورده باقی می مانند.

روش منحصر به فرد لابیاپلاستی دکتر گربه

دکتر کت از طریق تجربه چندین ساله خود، نوآوری های پیشگام و درک آنچه زنان می خواهند، تکنیک پیشرفته لابیاپلاستی خود را توسعه داد.

با استفاده از روش تریم به عنوان پایه، او با دقت و با دقت لابیاها را تغییر می دهد و ظاهری متقارن و زیبایی شناختی ایجاد می کند. سپس لبه ها را با نهایت دقت و توجه به جزئیات بخیه می زند و هر گونه اسکار قابل مشاهده و مدت زمان بهبودی لابیاپلاستی را به حداقل می رساند.

دکتر گربه همیشه برای رسیدن به نهایت کمال تلاش می‌کند و با جراحی یک انتقال بدون درز و ترکیب بین لب‌های کوچک، لب‌های بزرگ و کلاهک کلیتورال ایجاد می‌کند. در صورت لزوم، هود کلیتورال در همان زمان تغییر شکل می‌دهد تا نتیجه هماهنگ‌تری از نظر بصری و عملکردی داشته باشد.

با استفاده از تجهیزات بزرگنمایی ویژه برای کمک به دقت، این نوع جراحی می تواند بین 2.5-4 ساعت طول بکشد.

یک روانپزشک بزرگسال به چندین روش به بیماران خود خدمات می دهد که معمولاً از چهار مرحله زیر استفاده می کند:

ارزیابی - بیمار برای ارزیابی وارد می شود. آنها علائم خود را توضیح می دهند و یک روانپزشک ممکن است از آزمایش های مختلفی برای تعیین اینکه آیا آنها یک اختلال دارند استفاده کند. آنها ممکن است به تاریخچه ژنتیکی بیمار نگاه کنند یا آزمایش های شناختی را برای کمک به یافتن یک تطابق انجام دهند.

تشخیص - روانپزشک بر اساس اینکه آیا فردی دارای معیارهای مورد نیاز در DSM یا راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی است، تشخیص می دهد.

درمان - سپس روانپزشک بیماری روانی را با روش های مختلف درمان می کند.

پیگیری - بیماران باید با روانپزشک خود پیگیری کنند تا مطمئن شوند که حالشان خوب است و در مورد هر گونه سوال یا نگرانی بپرسند.

DSM-5-TR: ابزاری برای تشخیص

یک روانپزشک بزرگسال بیماری روانی بیمار را حدس نمی زند. آنها باید به راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، که به نام DSM نیز شناخته می شود، مراجعه کنند. از آنجایی که این کتاب در ویرایش پنجم خود قرار دارد، به DSM-5-TR معروف است . اکثر اختلالات روانی معیارهای خاصی دارند که بیمار برای تشخیص باید آنها را رعایت کند. این برای کمک به متخصصان سلامت روان مانند روانپزشکان از تشخیص اشتباه بیمار است. حتی با مراجعه به دفترچه راهنما، امکان تشخیص اشتباه وجود دارد. با این حال، DSM به طور مداوم ویرایش و بازنگری می شود تا به پزشکان جدیدترین و دقیق ترین منبع برای تشخیص بیماری های روانپزشکی ارائه شود.

چگونه یک روانپزشک با مردم رفتار می کند

تصورات غلط زیادی در مورد نحوه رفتار یک روانپزشک بزرگسال با شخص وجود دارد . آنها ممکن است معتقد باشند که یک روانپزشک فقط دارو تجویز می کند، اما اینطور نیست. علاوه بر دارو، روانپزشک از روش های مختلفی برای درمان بیماران خود استفاده می کند. در اینجا فهرستی از راه هایی است که روانپزشک می تواند به فرد کمک کند.

گفتار درمانی

گفتار درمانی که به عنوان روان درمانی نیز شناخته می شود، شامل جلساتی است که در آن روانپزشک یا روانشناس با مراجعین صحبت می کند، گوش می دهد و به آنها مشاوره می دهد تا به آنها در درمان بیماریشان کمک کند. گاهی اوقات، یک روانپزشک می تواند به فرد اجازه صحبت کند و به او اجازه دهد راه حل های خود را ارائه دهد. در موارد دیگر، درمان ممکن است از طریق درمان شناختی رفتاری یا استفاده از تکنیک هایی برای تغییر نحوه پردازش افکار و رفتارهای منفی بیماران انجام شود. به عنوان مثال، افکار خود تحقیر کننده و افکار مثبت و اطمینان بخش تر مورد توجه قرار خواهند گرفت.

داروها

بسیاری از اختلالات روانی علائمی دارند که با دارو قابل درمان هستند. بر این اساس، روانپزشک داروهایی را برای درمان بیماری های مختلف مانند PTSD، افسردگی، اختلال دوقطبی و غیره تجویز می کند. ممکن است به جای گفتار درمانی یا همراه با آن از دارو استفاده شود. برای مثال، یک روانپزشک ممکن است داروهای ضد روان پریشی را برای کمک به افرادی که اسکیزوفرنی را مدیریت می کنند، تجویز کند. آرام بخش ها می توانند به رفع اضطراب و بی خوابی کمک کنند. یک هیپنوتیزم می تواند بی خوابی را نیز درمان کند.

استفاده از دارو باید تحت نظر باشد تا اطمینان حاصل شود که هیچ عارضه جانبی منفی وجود ندارد، و قبل از استفاده از هر دارویی بالقوه باید با پزشک خود مشورت کنید. روانپزشکان برای جلوگیری از عوارض جانبی منفی دوز دارو را به دقت کنترل می کنند.

درمان تشنج الکتریکی

برخی از اختلالات روانی به خوبی به دارو درمانی یا گفتار درمانی پاسخ نمی دهند. در مواردی مانند این، یک روانپزشک ممکن است درمان تشنج الکترکی (ECT) را توصیه کند. این درمان شامل استفاده از تحریک الکتریکی مختصر مغز در حین بیهوشی بیمار است. این جریان های الکتریکی برای متعادل کردن سطوح انتقال دهنده های عصبی در مغز اعمال می شوند. به عنوان مثال، تحریک الکتریکی مغز مرتبط با شادی ممکن است با انتشار انتقال دهنده های عصبی که خلق و خو را بهبود می بخشد، به افسردگی کمک کند. ECT اغلب در کنار سایر درمان ها، به ویژه داروها و روان درمانی انجام می شود.