پزشک خانواده

تقریباً تمام تومورهای هیپوفیز تومورهای غده ای خوش خیم (نه سرطانی) هستند که آدنوم هیپوفیز نامیده می شوند. این تومورها مانند سرطان ها به سایر قسمت های بدن گسترش نمی یابند. با این حال، حتی تومورهای خوش خیم هیپوفیز نیز می توانند مشکلات سلامتی بزرگی ایجاد کنند زیرا:

• آنها ممکن است به قسمت های مجاور مغز و اعصاب مهم فشار بیاورند.
• آنها ممکن است به ساختارهای مجاور (مانند جمجمه یا سینوس ها) حمله کنند.
• بسیاری از تومورهای هیپوفیز هورمون های اضافی تولید می کنند.

سرطان های هیپوفیز (به نام کارسینوم هیپوفیز ) بسیار نادر هستند.

آدنوم هیپوفیز

آدنوم هیپوفیز همچنین به عنوان تومورهای عصبی غدد هیپوفیز (PitNETs) شناخته می شود . این تومورهای خوش خیم خارج از جمجمه رشد نمی کنند. آنها معمولا در sella turcica (فضای کوچک در جمجمه که غده هیپوفیز در آن قرار دارد) می مانند. گاهی اوقات آنها در دیواره های استخوانی sella turcica و بافت های مجاور مانند رگ های خونی، اعصاب و سینوس ها رشد می کنند. آنها معمولاً خیلی بزرگ نمی شوند، اما هنوز هم می توانند تأثیر زیادی بر سلامت فرد داشته باشند.

فضای بسیار کمی برای رشد تومورها در این قسمت از جمجمه وجود دارد. بنابراین، اگر تومور بزرگ‌تر از حدود یک سانتی‌متر (حدود نیم اینچ) شود، ممکن است به سمت بالا رشد کند، جایی که می‌تواند به قسمت‌های مجاور مغز و اعصاب ناشی از آن آسیب وارد کند. این می تواند منجر به مشکلاتی مانند تغییرات بینایی یا سردرد شود.

میکروآدنوم در مقابل ماکروآدنوم

آدنوم هیپوفیز را می توان بر اساس اندازه طبقه بندی کرد:

• میکروآدنوم ها تومورهایی هستند که قطر آنها کمتر از 1 سانتی متر (کمتر از 1/2 اینچ) است. از آنجایی که این تومورها کوچک هستند، به ندرت به بقیه هیپوفیز یا بافت های مجاور آسیب می رسانند. اما اگر هر کدام از هورمون‌های هیپوفیز را بیش از حد بسازند، می‌توانند علائم ایجاد کنند. بسیاری از افراد در واقع آدنوم های کوچکی دارند که هرگز پیدا نمی شوند زیرا به اندازه کافی بزرگ نمی شوند یا هورمون های کافی برای ایجاد مشکل ایجاد نمی کنند.
• ماکروآدنوم ها تومورهایی با عرض 1 سانتی متر یا بزرگتر هستند. ماکروآدنوما اگر بر ساختارهای مجاور مانند بخش های طبیعی هیپوفیز یا اعصاب مجاور فشار بیاورند، می توانند علائم ایجاد کنند. آنها همچنین گاهی اوقات در صورت تولید بیش از حد هورمون خاصی می توانند علائمی ایجاد کنند.

آدنوم های عملکردی یا غیر عملکردی

اگر آدنوم هیپوفیز بیش از حد هورمون تولید کند، به آن آدنوم عملکردی (یا عملکردی) می گویند. اگر هورمون کافی برای ایجاد علائم تولید نکند، به آن آدنوم غیرعملکردی (یا غیرعملکردی) می گویند.

آدنوم های عملکردی: اکثر آدنوم های هیپوفیز که علائم ایجاد می کنند، هورمون های اضافی تولید می کنند:

• آدنوم لاکتوتروف (پرولاکتینوم) پرولاکتین را می سازد. آنها حدود 4 تومور از 10 تومور هیپوفیز را تشکیل می دهند.
• آدنوم های سوماتوتروف هورمون رشد (GH) را تولید می کنند. آنها از هر 10 تومور هیپوفیز 2 را تشکیل می دهند.
• آدنوم های کورتیکوتروپ h ACTH را می سازند. آنها از هر 10 تومور هیپوفیز 1 را تشکیل می دهند.
• آدنوم های گنادوتروپ h LH و FSH تولید می کنند. آدنوم های گنادوتروف عملکردی بسیار نادر هستند.
• آدنوم های تیروتروپ h TSH را می سازند. آنها بسیار نادر هستند.
• آدنوم های لوریهورمونال بیش از یک هورمون می سازند. شایع ترین آنها آدنوم لاکتوتروف/سوماتوتروف است که هم پرولاکتین و هم هورمون رشد را می سازد.

نوع هورمونی که آدنوم می سازد به شدت بر علائم و نشانه هایی که ایجاد می کند تأثیر می گذارد. همچنین بر روی اینکه کدام آزمایش برای تشخیص استفاده می شود و همچنین گزینه های درمانی نیز تأثیر می گذارد .

آدنوم های غیر عملکردی: این آدنوم های هیپوفیز به اندازه کافی هورمون های اضافی برای ایجاد علائم تولید نمی کنند. اغلب اینها آدنوم های گنادوتروف هستند که هورمون کافی برای ایجاد مشکل تولید نمی کنند.

آدنوم های غیر عملکردی حدود 3 در 10 تومور هیپوفیز شناسایی شده را تشکیل می دهند. تا زمانی که پیدا شوند، معمولاً تبدیل به ماکروآدنوم شده‌اند که به دلیل اندازه آنها در هنگام فشار بر ساختارهای مجاور علائم ایجاد می‌کنند.

کارسینوم هیپوفیز

سرطان های غده هیپوفیز (معروف به کارسینوم هیپوفیز یا PitNETs متاستاتیک ) بسیار نادر هستند. آنها می توانند در هر سنی رخ دهند، اما بیشتر در افراد مسن دیده می شود. این سرطان ها معمولاً مانند بسیاری از آدنوم ها، هورمون می سازند.

کارسینوم هیپوفیز در زیر میکروسکوپ شبیه آدنوم هیپوفیز است، بنابراین پزشکان در تشخیص آنها مشکل دارند. در واقع، تنها راه برای تشخیص قطعی اینکه آیا تومور هیپوفیز کارسینوم است یا آدنوم، زمانی است که تومور به قسمت دیگری از بدن که نزدیک غده هیپوفیز نیست گسترش یابد. بیشتر اوقات، کارسینوم هیپوفیز به مغز، نخاع، مننژها (پوشش مغز و نخاع) یا استخوان اطراف هیپوفیز گسترش می یابد. به ندرت، این سرطان ها به سایر اندام ها مانند کبد، قلب یا ریه ها سرایت می کنند.

سرگیجه یک احساس ذهنی است که از فردی به فرد دیگر متفاوت است. سرگیجه معمولاً به عنوان یکی از احساسات زیر توصیف می شود: 1

• سبکی سر
• گیج و منگ
• احساس می کنید که می چرخید یا سرگردان هستید
• ناپایدار (مثل اینکه می خواهید تعادل خود را از دست بدهید)
• احساس شنا مثل اینکه باید در حین راه رفتن چیزی را نگه دارید یا تمرکز کنید

گاهی اوقات سرگیجه با موارد زیر نیز همراه است:

• نرمی
• حالت تهوع
• استفراغ
• رنگ پریدگی
• از دست دادن هوشیاری

انواع سرگیجه

انواع مختلف سرگیجه در زیر توضیح داده شده است.

سرگیجه

سرگیجه یک نوع فرعی از سرگیجه است که با احساس حرکت بدن یا محیط اطراف به دلیل اختلال در عملکرد سیستم دهلیزی مشخص می شود که به حفظ تعادل کمک می کند.

سرگیجه معمولاً به عنوان احساس چرخش اتاق در حالی که هنوز هستید توصیف می شود. انواع مختلفی از سرگیجه وجود دارد، مانند:

• نوریت دهلیزی
• سرگیجه موضعی حمله ای خوش خیم (BPPV)
• میگرن دهلیزی (شایع ترین نوع)

علت سرگیجه شما ممکن است بسته به نوع فرعی متفاوت باشد، اما همه آنها سطحی از اختلاف را در نحوه تفسیر مغز اطلاعات بصری در مورد موقعیت فرد در فضا نشان می دهند. 2

نکته قابل توجه، سرگیجه می تواند به خودی خود یک وضعیت پزشکی باشد - اغلب با منشأ ناشناخته - یا نشانه ای از یک بیماری زمینه ای مانند یک اختلال متابولیک مانند نارسایی کلیه، مولتیپل اسکلروزیس ، یا سکته مغزی .

پیش سنکوپ

پیش سنکوپ آن احساس ضعیفی است که هنگام بلند شدن خیلی سریع احساس می کنید. پیش سنکوپ که بیشتر به عنوان سبکی سر شناخته می شود، زمانی رخ می دهد که خون به مغز محدود شود.

عدم تعادل

عدم تعادل احساس بی ثباتی یا عدم تعادل است که اغلب با اختلال عملکرد گوش داخلی، عفونت گوش و شرایط تخریب کننده عصبی مانند بیماری پارکینسون همراه است .

علل سرگیجه

مهمترین علل سرگیجه عبارتند از:

• عفونت های گوش
• اختلالات گوش داخلی
  
• دریازدگی
• عوارض جانبی دارو

همچنین مهم است که توجه داشته باشید که گاهی اوقات دلیل سرگیجه شما به سادگی قابل توضیح نیست.

چه داروهایی می توانند باعث سرگیجه شوند

هر دارویی که برای گوش داخلی سمی باشد (اتوتوکسیک) یا می تواند باعث ایجاد عدم تعادل الکترولیت در بدن شود، پتانسیل ایجاد سرگیجه را دارد.

داروهای زیر (و کلاس‌های دارویی آنها) معمولاً علائم شبه سرگیجه ناشی از دارو را ایجاد می‌کنند :

• مسکن ها (کدئین)
• آنتی بیوتیک ها (آمینوگلیکوزیدها، ماکرولیدها، مینوسیکلین، نیتروفورانتوئین، سولفامتوکسازول)
• داروهای ضد تشنج (لوتیراستام، فنی توئین، پرگابالین)
• داروهای ضد التهاب (سلکوکسیب، پارکوکسیب، ناپروکسن، پردنیزون)
• داروهای ضد مالاریا (مفلوکین، کینین، هیدروکسی کلروکین)
• داروهای ضد ویروسی (اسلتامیویر، رالتگراویر)
• داروهای ضد پارکینسون (لیسوراید)
• داروهای قلبی عروقی (نیفدیپین، فوروزماید، اینداپامید، پرازوسین، ترازوسین، گلیسریل تری نیترات، ایزوسورباید مونونیترات، سوتالول، تیمولول)
• داروهای گوارشی (امپرازول، لانزوپرازول، سوکرالفات)
• داروهای روماتولوژی (زولندرونیک اسید، آلندرونات)
• مهارکننده های فسفودی استراز نوع 5 (سیلدنافیل، واردنافیل)
• سایر داروها (لیتیوم، هالوپریدول، بنزودیازپین ها، دسموپرسین، ملاتونین)

چشم انداز انجام هر روش تهاجمی می تواند دلهره آور باشد. متأسفانه، با هیمنوپلاستی، ماهیت حساس این درمان اغلب باعث می شود که بیماران در مورد پرسیدن سؤالات و بحث در مورد نگرانی های خاصی که ممکن است داشته باشند، کمتر فعال باشند. با این حال، مانند هر درمان ترمیمی، برای بیماران مهم است که قبل از اقدام، تمام اطلاعات مورد نیاز خود را داشته باشند. علاوه بر این، جزئیات کلیدی زیادی وجود دارد که بیماران باید برای اطمینان از درمان‌های ایمن و نتایج مطلوب با پزشک در میان بگذارند. به این ترتیب، اولین و مهمترین مرحله برای آماده شدن برای هیمنوپلاستی شما، به سادگی باز کردن خطوط ارتباطی است. خدمات تعمیر هایمن همیشه با نهایت حرفه ای بودن، محرمانه بودن، مهربانی و توجه ارائه می شود. یکی از اهداف بسیار مهم این تلاش ها رفع نیازهای بیماران با تکریم و حفظ کرامت آنهاست. به شما توصیه می شود در طول قرار ملاقات خود با پزشک به طور آشکار صحبت کنید. هرچه بازتر باشید، پیدا کردن بهترین و خاص ترین راه حل برای نیازها آسان تر خواهد بود.

علاوه بر صحبت با پزشک در صورت داشتن سؤال یا اطلاعاتی که باید به اشتراک بگذارید، همچنین باید قبل از درمان از سلامت عمومی بدن خود اطمینان حاصل کنید. مسائل بهداشتی مزمن مانند دیابت و فشار خون بالا باید به درستی با داروها کنترل شوند و قبل از برنامه ریزی این روش تحت کنترل قرار گیرند. همچنین باید فهرستی از داروهای خریداری شده از فروشگاه یا داروهای تجویزی را که در حال حاضر مصرف می کنید با پزشک به اشتراک بگذارید. این لیست باید شامل هر مکمل گیاهی یا غذایی باشد که به طور معمول استفاده می کنید. برخی از محصولات رقیق کننده خون شناخته شده هستند که می توانند تأثیر منفی بر نتایج جراحی داشته باشند. استفاده از اینها قبل از درمان یا بلافاصله پس از آن می تواند به طور قابل توجهی خطر کبودی و سایر عوارض و مشکلات مربوط به لخته شدن را افزایش دهد.

NSAID ها یا داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی اغلب در هنگام تهیه لیست پزشکی توسط بیماران نادیده گرفته می شوند. آسپرین و ایبوپروفن که رایج ترین این محصولات هستند را می توان به راحتی در فروشگاه خریداری کرد. آنها اغلب توسط بیماران برای مدیریت مداوم درد یا به عنوان بخشی از درمان های پیشگیرانه آسپرین برای سلامت قلب استفاده می شوند. حداقل یک تا دو هفته قبل از جراحی باید مصرف این داروها قطع شود. همچنین باید در طول مراحل شکل‌گیری فرآیند بهبودی از آنها اجتناب شود. پزشک عمومی شما ممکن است بتواند جایگزین های مناسبی را توصیه کند.

حتی چندین غذا وجود دارد که ممکن است بخواهید آنها را برای چند هفته از رژیم غذایی خود حذف کنید تا سلامت عمومی خود را بهبود بخشیده و از رقیق شدن خون جلوگیری کنید. به عنوان مثال، مانند NSAID ها، الکل یک رقیق کننده خون شناخته شده است. به این دلیل و بسیاری از دلایل دیگر، به بیماران توصیه می شود شب قبل از جراحی و بلافاصله بعد از آن از نوشیدن الکل خودداری کنند. علاوه بر این، مصرف الکل باید در تمام طول دوره بهبودی محدود شود. توجه به این نکته ضروری است که سدیم اضافی نیز می تواند همین اثر را روی خون داشته باشد. به همین دلیل است که بسیاری از افراد مصرف غذاهای پر سدیم مانند فست فود، غذاهای فرآوری شده یا محصولات غذایی را محدود می کنند. ترک سیگار همیشه برای مصرف کنندگان فعال دخانیات توصیه می شود. سیگاری رگ های خونی را منقبض می کند، جریان خون طبیعی را مهار می کند و مانع از پیشرفت درمان طبیعی و پس از درمان می شود.

در دسترس بودن جراحی اندام تناسلی زیبایی در بریتانیا محدود است، و به همین دلیل اطلاعات زیادی در مورد اینکه نتیجه این عمل چقدر ممکن است موثر باشد، معلوم نیست. با این حال، آنچه مسلم است این است که هنگام انجام جراحی زیبایی، خطرات و عوارض احتمالی زیادی وجود دارد. در حالی که برخی از این موارد اجتناب ناپذیر هستند، نمونه های زیادی وجود دارد که جراحی زیبایی اندام تناسلی می تواند منجر به ادعای سهل انگاری پزشکی شود، از جمله (اما نه منحصرا):

• جای زخم دردناک؛
• سوراخ شدن روده؛
• عدم تقارن؛
• تصحیح زیر یا بیش از حد؛
• خون ریزی؛
• عفونت؛
• آسیب عصبی

در بسیاری از این موارد ممکن است تجدید نظر (عملیات بیشتر) ضروری باشد. قابل درک است که بسیاری از بیماران تمایلی به جراحی از همان مشاوری که اولین عمل را انجام داده است ندارند. اگر قبلاً یک عمل جراحی انجام داده اید و از همان جراح به شما پیشنهاد شده است، به دنبال مشاوره حقوقی باشید. در صورت تمایل می توانید با ما به صورت رایگان با شماره 0800 234 3300 تماس بگیرید یا اگر نظر تخصصی ما را می خواهید، فرم استعلام آنلاین ما را تکمیل کنید.

چه کاری می توانی انجام بدهی؟

اگر به دنبال جراحی پلاستیک دچار تغییر شکل یا درد و رنج شده اید، ممکن است حق دریافت غرامت برای درد و رنج خود را داشته باشید. ما می توانیم سوابق پزشکی شما را برای شما دریافت کنیم و ارزیابی کنیم که آیا شانس خوبی برای ادعای موفقیت آمیز دارید یا خیر. ما همچنین می‌توانیم درمان‌های پزشکی خصوصی بیشتری را بررسی کنیم که ممکن است تغییر شکل شما را بهبود بخشد یا درد شما را تسکین دهد.

ما چگونه می توانیم به شما کمک کنیم

ما همیشه خوشحالیم که اوایل بعد از رویداد با شما صحبت می کنیم تا جزئیات جراحی پلاستیک را بررسی کنیم و گزینه های خود را به شما توصیه کنیم. ما برای مشتریان در سراسر انگلستان و ولز اقدام می کنیم، و اگر نتوانیم به شما کمک کنیم، هزینه ای برای وقت خود دریافت نمی کنیم. اگر بتوانیم به شما کمک کنیم تا ادعای غرامت داشته باشید، از گزینه های بودجه زیر بهره مند خواهید شد:

• سهل انگاری پزشکی بدون برد بدون هزینه
• بیمه هزینه های حقوقی
• تامین مالی خصوصی
• طرح های پرداخت ساختاری

به عنوان یک روانپزشک، شما در دانشکده پزشکی شرکت کرده اید، دوره رزیدنتی را به پایان رسانده اید و دکترای خود را برای تشخیص، درمان و پیشگیری از اختلالات روانی، عاطفی و رفتاری در بیماران خود دریافت کرده اید. شما مهارت ها و توانایی های ارائه درمان روانشناختی، تجویز دارو و انجام اقدامات تخصصی را برای درمان افراد مبتلا به بیماری روانی دارید.

اما فراتر از پیشینه تحصیلی شما، ویژگی های کلیدی دیگری وجود دارد که برای نقش شما به عنوان یک روانپزشک بسیار مهم است. آنها به شما کمک می کنند تا اطمینان حاصل کنید که مراقبت با کیفیت به بیماران خود ارائه می دهید و همچنین در نقش خود موفق خواهید بود. در اینجا پنج ویژگی اصلی یک روانپزشک شایسته آورده شده است.

1. همدلی

طبق یک مطالعه اخیر، روانپزشکانی که به افراد مبتلا به بیماری روانی کمک می کنند باید در طول تمرین از مهارت های همدلی استفاده کنند ، از جمله موقعیت هایی که در آن افراد تمایلی به کمک گرفتن ندارند، قادر به ایجاد روابط قابل اعتماد نیستند یا به دلیل اختلالات سلامت روانی برای برقراری ارتباط منطقی و عاطفی با دیگران تلاش می کنند. برای نشان دادن همدلی، فعالانه به نگرانی‌ها و احساسات بیمار گوش دهید و به آنها احترام بگذارید و در عوض نگرانی خود را نشان دهید. علاوه بر دارو، همدلی با بیماران می تواند اثربخشی درمان بیماری های روانی را افزایش دهد.

2. آگاه

همانطور که توسط Psychology Today ذکر شده است، یک روانپزشک خوب باید درک دقیقی از داروها، ملاحظات ایمنی آنها، تأثیرات آنها بر بیماران و غیره داشته باشد . برای مثال، اگر بیمار با سابقه اعتیاد به مواد مخدر دارید، باید داروهای بسیار اعتیادآور را با احتیاط تجویز کنید یا به طور کامل از آنها اجتناب کنید. علاوه بر این، باید بدانید که به دلیل عوارض جانبی یا بی اثر بودن چه زمانی دوز را کاهش دهید یا داروها را تغییر دهید.

3. انعطاف پذیر

برای ایجاد یک محیط حمایتی که به نیازهای بیمار شما تمایل دارد، باید انعطاف پذیر باشید. با توجه به روانشناسی امروز، یک روانپزشک خوب آماده است تا روش یا درمان دیگری را امتحان کند ، اگر روش اول مؤثر نباشد. به عنوان مثال، ممکن است لازم باشد تعداد جلسات را بر اساس شدت بیماری بیمار افزایش دهید.

روانپزشکان شایسته نیز در روش های درمانی خود انعطاف پذیر هستند. اگر بیمار نتواند به طور منظم در ویزیت های حضوری شرکت کند، ممکن است به منظور افزایش دسترسی به مراقبت های روانپزشکی ، روانپزشکی از راه دور یا حتی تماس های خانگی را در نظر بگیرید.

4. وظیفه شناس

همچنین مهم است که به نیازها و نگرانی های منحصر به فرد بیمار خود توجه کنید. این یعنی احترام گذاشتن به وقتشان، وقت شناس بودن و در دسترس بودن، و تشویق ارتباط باز. این همچنین تضمین می‌کند که بیماران شما از آسیب‌پذیری در محیط تمرین احساس امنیت می‌کنند تا همه جنبه‌های بیماری خود را مورد بحث قرار دهند و بر اساس آن درمان دریافت کنند.

5. یادگیرنده مادام العمر

یک روانپزشک خوب اهمیت یادگیری مداوم را درک می کند. این به شما کمک می کند تا در مورد درمان های پیشرفته و استانداردهای پزشکی به روز بمانید. روانپزشکان برتر همچنین مخالف پرسیدن سوال یا مشورت گرفتن از همتایان خود در هنگام بروز مشکلات نیستند . این به شما این امکان را می دهد که بهترین علایق بیمار خود را در ذهن داشته باشید تا مراقبت های با کیفیت بالا را ارائه دهید.

در اینجا برخی از روش هایی که بدن شما هم شما و هم کودکتان را برای تولد آینده آماده می کند آورده شده است.

انقباضات براکستون هیکس

در هفته ها یا روزهای قبل از شروع انقباضات مناسب، ممکن است انقباضات برکستون هیکس را تجربه کنید . این رحم شما سفت می شود و سپس آرام می شود. این انقباضات معمولاً آسیبی ندارند و تصور می‌شود به رحم و دهانه رحم کمک می‌کنند تا برای زایمان آماده شوند . انقباضات براکستون هیکس گاهی اوقات به عنوان "زمان کاذب" نامیده می شود.

انقباضات براکستون هیکس ممکن است با نزدیک‌تر شدن به زمان تولد منظم‌تر شوند. برخلاف انقباضات زایمان، شکل دهانه رحم را تغییر نمی دهند. مامای شما می تواند با انجام معاینه واژینال به شما بگوید که آیا انقباضات براکستون هیکس را تجربه می کنید یا در حال زایمان هستید.

تغییرات در دهانه رحم

با نزدیک‌تر شدن زایمان، دهانه رحم نرم و نازک‌تر می‌شود و آماده گشاد شدن (گشاد شدن) می‌شود. این به کودک شما اجازه می دهد تا در هنگام تولد وارد واژن شما شود. شما همچنین ممکن است یک "نمایش" را مشاهده کنید، که یک پلاک مخاط صورتی مایل به رنگ است که ممکن است خونی باشد.

نامزدی

کودک شما ممکن است با درگیر شدن سر به سمت پایین لگن حرکت کند یا در جای خود روی دهانه رحم شما بنشیند و آماده زایمان باشد. ممکن است پس از پایین آمدن کودک احساس کنید که فضای بیشتری برای تنفس دارید. به این "سبک شدن" می گویند.

پارگی غشاها یا "شکستن آب"

در حین زایمان، کیسه مایع آمنیوتیک حاوی نوزاد می شکند و مایع از واژن نشت می کند (یا فوران می کند). به این پارگی غشاها یا " شکستن آب " می گویند. در برخی موارد، این قبل از زایمان اتفاق می افتد.

به تیم زایمان خود اطلاع دهید که آب شما شکسته است و به رنگ مایع توجه کنید. معمولاً شفاف یا صورتی است. اگر سبز یا قرمز است، به تیم زایمان خود اطلاع دهید زیرا ممکن است به این معنی باشد که کودک مشکل دارد.

اگر زایمان شما تا 24 ساعت پس از شکستن آب شروع نشود، خطر عفونت وجود دارد. اگر این اتفاق بیفتد، پزشک یا ماما ممکن است القای زایمان شما را توصیه کند.

چگونه می توانم بفهمم که زایمان چه زمانی شروع شده است؟

فیلم ها اغلب زایمان را با انقباضات ناگهانی و دردناک و عجله به بیمارستان نشان می دهند. در زندگی واقعی، زایمان معمولاً به تدریج شروع می شود. معمول است که مطمئن نباشید زایمان شما واقعاً شروع شده است یا خیر.

ممکن است احساس بی قراری کنید، کمردرد یا دردهایی شبیه پریود یا مشکلات گوارشی مانند اسهال داشته باشید .

زایمان رسما با انقباضاتی شروع می شود که شروع به باز کردن (گشادی) دهانه رحم می کند. وقتی انقباضات شما شروع می شود، ایده خوبی است که با ماما تماس بگیرید. با این حال، ممکن است تا زمانی که انقباضات شما به هم نزدیکتر نشود، تشویق به مراجعه به بیمارستان یا مرکز زایمان نشوید .

زوج درمانی می تواند برای هر رابطه ای مفید باشد، از جمله:

• روابط مستقیم یا همجنسگرا
• روابط بین نژادی
• روابط نوجوانان جوان یا دانشگاه
• روابط با فاصله سنی قابل توجه
• روابط در هر مرحله - آشنایی، نامزدی یا ازدواج

برای مثال، ممکن است زوجی که به تازگی نامزد کرده اند، خدمات مشاوره قبل از ازدواج را فرصتی ارزشمند برای رسیدگی به انتظارات رابطه قبل از ازدواج بدانند. زوج دیگری که 25 سال با هم هستند، ممکن است مشاوره ازدواج را به عنوان راهی موثر برای بازیابی حس هیجان و عشق در رابطه خود کشف کنند.

درمان برای زوج ها می تواند یک مشکل فعلی را حل کند، از بدتر شدن مشکلات جلوگیری کند، یا یک "چک آپ" برای زوج شادی که دوره گذار یا افزایش استرس را تجربه می کنند، فراهم کند.

مسائل رایجی که در زوج درمانی مطرح می شود عبارتند از:

• پول
• فرزندپروری
• ارتباط جنسی
• خیانت
• خویشاوندان سببی
• دوستان
• مشکلات سلامتی مزمن
• ناباروری
• قمار
• ترومای گذشته
• مصرف مواد
• فاصله عاطفی
• درگیری مکرر