لب های بزرگ چین های بیرونی پوست هستند که پس از بلوغ به طور طبیعی با مو پوشیده می شوند. لابیاهای کوچک مستقیماً در لابیا بزرگ قرار دارند و چین‌های کوچک‌تر و بدون موی پوست هستند. هر دو بدون معاینه پزشکی تهاجمی قابل مشاهده هستند.

لابیاپلاستی می تواند شامل کاهش یا افزایش اندازه هر قسمت از این چین ها باشد:

• بریدن بخشی از لابیا
• بازسازی بخشی از لابیا
• تزریق ماده ای به لابیا برای پر شدن آن (موقت)

بافت اضافی ممکن است با ابزارهای برش جراحی یا فرکانس رادیویی که از انرژی گرما استفاده می کند برداشته شود.

اغلب همزمان با لابیاپلاستی انجام می شود.

هنگامی که به عنوان بخشی از فرآیند جامع تأیید جنسیت انجام شود، لابیاها از بافت تناسلی موجود ایجاد می شوند. لابیاپلاستی ممکن است قبل و یا بعد از جراحی های دیگر و همچنین هورمون درمانی انجام شود.

این روش توسط جراح پلاستیک انجام می‌شود و می‌تواند با بی‌حسی موضعی همراه با آرام بخش بیهوشی نظارت شده یا بدون آن در حالی که شما بیدار هستید انجام شود.

در حالی که به ندرت تحت بیهوشی عمومی انجام می شود ، اگر لابیاپلاستی به عنوان بخشی از یک روش گسترده تر مانند واژینوپلاستی (ایجاد واژن) و/یا ارکیکتومی (برداشتن بیضه) انجام می دهید، ممکن است این نوع را انجام دهید .

موارد منع مصرف

اگر عفونت واژن یا عفونت مثانه دارید، باید جراحی را تا رفع عفونت به تعویق بیندازید.

جراحی قبلی واژن یا جراحی قبلی در نزدیکی لابیا ممکن است منجر به ایجاد بافت اسکار شود که می تواند شما را مستعد عوارض لابیاپلاستی کند. اگر چنین جای زخمی دارید، شما و ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود باید در مورد خطرات و مزایای جراحی صحبت کنید تا مشخص شود که آیا برای شما مناسب است یا خیر.

برخی از عوامل ممکن است در بهبودی اختلال ایجاد کنند یا مزایای بالقوه این جراحی را تغییر دهند، و اگر آمادگی/مایل به پذیرش این شرایط را ندارید، ممکن است این روش برای شما توصیه نشود. سیگار کشیدن می تواند عوارضی مانند تاخیر در بهبود زخم را افزایش دهد و باید چهار هفته قبل از جراحی آن را ترک کرد.

مثلا:

• شما باید آماده باشید تا تقریباً چهار تا شش هفته پس از جراحی از ورزش شدید و فعالیت جنسی خودداری کنید.
• اگر بعد از لابیاپلاستی باردار شوید و زایمان طبیعی داشته باشید، ممکن است ظاهر لابیای شما تغییر کند و نتایج جراحی را تغییر دهد.

خطرات احتمالی

این روش می تواند عوارضی ایجاد کند که معمولاً با جراحی و بیهوشی همراه است . علاوه بر این، لابیاپلاستی همچنین می تواند منجر به مشکلات خاصی شود که ممکن است پس از عمل ظاهر شود.

خطرات عبارتند از:

• تورم
• عفونت
• خون ریزی
• جای زخم
• درد مداوم
• درد هنگام ادرار کردن یا اجابت مزاج
• درد همراه با رابطه جنسی
• نتیجه ای که با آنچه شما می خواستید متفاوت است

گاهی اوقات می توان عوارض را با درمان دارویی یا جراحی مدیریت کرد، اما این مشکلات می توانند باعث ناراحتی طولانی مدت شوند.

هدف از لابیاپلاستی

لابیاپلاستی معمولاً نوعی جراحی زیبایی اندام تناسلی در نظر گرفته می شود که به درخواست بیمار انجام می شود و نه به عنوان وسیله ای برای درمان پزشکی. 7

دلایلی که افراد به دنبال لابیاپلاستی هستند بسیار شخصی است. آنها می توانند شامل موارد زیر باشند:

• تقارن: اگر می خواهید قسمت های ناهموار لابیای خود را تغییر دهید، ممکن است این جراحی را در نظر بگیرید. با این حال، متخصصان عدم تقارن لبی را طبیعی توصیف می‌کنند و اصلاح جراحی را توصیه نمی‌کنند، مگر اینکه تغییر باعث تأثیر منفی شود.
• بیرون زدگی: لابیا مینور ممکن است بزرگتر از لب بزرگ باشد یا به دلیل دیگری از لب های بزرگتر بیرون بزند. علل چنین بیرون زدگی عبارتند از آتروفی (نازک شدن) لابیا ماژور، که می تواند به دلیل یائسگی یا سایر تغییرات هورمونی رخ دهد، و لابیا مینور ، یک بیماری نادر که در آن لابیا مینور به طور غیرعادی بزرگ است.
• نگرانی های دیگر در مورد ظاهر: برخی ممکن است بخواهند ظاهر لابیاهای زیر لباس مانند لباس شنا یا شلوار تنگ یا زمانی که برهنه هستند را تغییر دهند. نگرانی در مورد ظاهر لابیاها می تواند در هر زمانی از زندگی فرد به دلیل رشد طبیعی لابیاها یا پس از ایجاد تغییرات فیزیکی مانند زایمان ایجاد شود.
• ناراحتی/درد: برخی از بزرگسالان و نوجوانان در حین رابطه جنسی یا فعالیت ورزشی در صورتی که لابیا مینور از لابیا بزرگ خارج شود، حساسیت، تحریک یا خونریزی لابیا مینور را تجربه می کنند. این می تواند به این دلیل اتفاق بیفتد که لابیا مینور از بافت نازکی تشکیل شده است که معمولاً توسط لابیا بزرگ محافظت می شود.

روانشناسان خانواده نقش مهمی در کمک به خانواده ها برای عبور از چالش ها و پیچیدگی های زندگی مدرن دارند. به عنوان متخصصان آموزش دیده در زمینه روانشناسی، آنها در درک و پرداختن به پویایی ها و مسائل منحصر به فردی که در سیستم های خانواده بوجود می آیند تخصص دارند. در این مقاله به بررسی حرفه روانشناس خانواده، از جمله تخصص ها، وظایف و مسئولیت ها، مزایا و معایب، تقاضا در کشورهای مختلف، محدوده حقوق، تنظیمات کاری، ویژگی های مهم برای موفقیت، مسیر شغلی گام به گام می پردازیم. ، نحوه تبدیل شدن به یک روانشناس خانواده و امکان ورود به این حرفه با مدرک تحصیلی متفاوت. به هر حال، اخیراً مرکز هدایت شغلی ProfGuide یک آزمون دقیق جهت گیری شغلی ایجاد کرده است، که به شما می گوید کدام حرفه برای شما مناسب است، در مورد تیپ شخصیتی و هوش شما نتیجه گیری می کند.

تخصص ها

روانشناسان خانواده دارای طیف گسترده ای از تخصص ها هستند که به آنها اجازه می دهد تا به جنبه های مختلف پویایی خانواده و سلامت روان بپردازند. برخی از تخصص های رایج در این زمینه عبارتند از:

1. زوج درمانی: روانشناسان خانواده که در زوج درمانی تخصص دارند بر بهبود پویایی روابط بین همسران یا شرکا تمرکز می کنند. آنها به زوج‌ها کمک می‌کنند تا درگیری‌ها را مدیریت کنند، ارتباطات را تقویت کنند و پیوند عاطفی خود را تقویت کنند.
2. حمایت از والدین: این متخصصان به والدین در توسعه راهبردهای فرزندپروری مؤثر، مدیریت مسائل رفتاری و ایجاد محیط های پرورشی برای فرزندانشان کمک می کنند.
3. طلاق و جدایی: روانشناسان خانواده متخصص در طلاق و جدایی به خانواده هایی که این فرآیند را طی می کنند راهنمایی و حمایت می کنند. آن‌ها به افراد کمک می‌کنند تا با چالش‌های عاطفی کنار بیایند، ترتیبات والدینی مشترک را تسهیل کنند و تأثیر منفی بر کودکان را به حداقل برسانند.
4. خانواده های ترکیبی: متخصصان خانواده های ترکیبی با خانواده هایی کار می کنند که از طریق ازدواج مجدد یا ادغام خانواده ها تشکیل شده اند. آنها به برقراری روابط سالم، مدیریت انتقال، و رسیدگی به تعارضاتی که ممکن است در این ساختارهای منحصر به فرد خانواده ایجاد شود، کمک می کنند.
5. مشاوره کودک و نوجوان: روانشناسان خانواده که در زمینه مشاوره کودک و نوجوان تخصص دارند بر سلامت روان و رفاه جوانان تمرکز می کنند. آنها به مسائلی مانند مشکلات رفتاری، مشکلات تحصیلی و چالش های عاطفی که کودکان و نوجوانان را تحت تاثیر قرار می دهند، می پردازند.

وظایف و مسئولیت ها

روانشناسان خانواده طیف وسیعی از وظایف و مسئولیت ها را برای حمایت از خانواده ها در سفر آنها به سمت روابط سالم تر و رفاه روانی بهبود بخش انجام می دهند. برخی از مسئولیت های کلیدی آنها عبارتند از:

1. انجام ارزیابی ها: روانشناسان خانواده سلامت روانی و عملکرد اعضای خانواده را از طریق مصاحبه، مشاهده و آزمون های روانشناختی ارزیابی می کنند.
2. ارائه مشاوره و درمان: آنها جلسات درمانی فردی، زوجی و خانواده را برای رفع نگرانی های خاص و ارتقای مهارت های ارتباط موثر و حل مسئله ارائه می دهند.
3. توسعه برنامه های درمانی: بر اساس ارزیابی های خود، روانشناسان خانواده برنامه های درمانی شخصی سازی شده را متناسب با نیازهای منحصر به فرد هر خانواده یا فرد ایجاد می کنند. این طرح ها اهداف و مداخلات درمانی را ترسیم می کنند.
4. تسهیل گروه درمانی: روانشناسان خانواده ممکن است جلسات گروه درمانی شامل چندین عضو خانواده یا گروه های حمایتی را برای مسائل خاص، مانند حمایت از والدین یا طلاق، رهبری کنند.
5. همکاری با سایر متخصصان: آنها اغلب با متخصصان دیگر مانند روانپزشکان، مددکاران اجتماعی و مربیان همکاری می کنند تا حمایت جامع و همه جانبه از خانواده ها را تضمین کنند.

مزایا و معایب

مانند هر حرفه ای، روانشناس خانواده بودن مزایا و چالش های خاص خود را دارد. در اینجا چند مزایا و معایب وجود دارد که باید در نظر بگیرید:

طرفداران:

1. فرصتی برای ایجاد تأثیر مثبت بر خانواده ها و افراد، کمک به آنها برای غلبه بر چالش ها و بهبود روابط خود.
2. تنوع در محیط های کاری، از جمله مطب خصوصی، مدارس، بیمارستان ها، مراکز اجتماعی و موسسات تحقیقاتی.
3. توانایی تخصص در زمینه های خاص مورد علاقه در زمینه روانشناسی خانواده.
4. فرصت های یادگیری مستمر و توسعه حرفه ای برای به روز ماندن با آخرین تحقیقات و رویکردهای درمانی.

معایب:

1. رویارویی با موقعیت های چالش برانگیز عاطفی و مشاهده درگیری ها و پریشانی های خانوادگی به طور منظم.
2. پتانسیل ساعات کار طولانی، به ویژه در مطب خصوصی یا در دوره های پر تقاضا.
3. تعادل عاطفی شغل با حفظ رفاه شخصی و شیوه های مراقبت از خود.
4. نیاز به نظارت مستمر حرفه ای و خود اندیشی برای اطمینان از عملکرد اخلاقی.

تقاضا

تقاضا برای روانشناس خانواده در کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده، کانادا، انگلستان و استرالیا متفاوت است. بیایید نگاهی دقیق تر به تقاضا برای روانشناس خانواده در هر یک از این کشورها بیندازیم.

1. ایالات متحده: در ایالات متحده، تقاضا برای روانشناسان خانواده به طور مداوم بالا است. شناخت روزافزون اهمیت سلامت روان و تأثیر پویایی خانواده منجر به نیاز روزافزون به متخصصان متخصص در این زمینه شده است. روانشناسان خانواده در مطب خصوصی، کلینیک های سلامت روان، مدارس و سازمان های دولتی که خدمات رفاهی خانواده و کودک را ارائه می دهند، جستجو می شوند.
2. کانادا: کانادا همچنین تقاضای زیادی برای روانشناسان خانواده نشان می دهد. سیستم مراقبت های بهداشتی کانادا اهمیت خدمات سلامت روان را برای خانواده ها تشخیص می دهد و بر مداخله و پیشگیری زودهنگام تاکید می کند. روانشناسان خانواده فرصت های شغلی را در بخش خصوصی، مراکز بهداشتی اجتماعی، بیمارستان ها و موسسات آموزشی پیدا می کنند.
3. بریتانیا: در بریتانیا، تقاضای قابل توجهی برای روانشناسان خانواده، به ویژه در خدمات بهداشت ملی (NHS) وجود دارد. NHS خدمات جامع سلامت روان از جمله حمایت از خانواده ها و کودکان را ارائه می دهد. علاوه بر این، مطب های خصوصی، موسسات آموزشی و سازمان های غیرانتفاعی نیز به دنبال تخصص روانشناسان خانواده هستند.
4. استرالیا: استرالیا تقاضای فزاینده ای برای روانشناسان خانواده دارد که دلیل آن افزایش درک اهمیت سلامت روان در خانواده ها است. آنها در محیط های مختلفی از جمله مطب خصوصی، مراکز بهداشتی اجتماعی، مدارس و سازمان های دولتی به کار گرفته می شوند. علاوه بر این، جامعه چندفرهنگی استرالیا نیاز به روانشناسان خانواده را ایجاد می کند که بتوانند چالش های منحصر به فردی را که خانواده های مختلف با آن مواجه هستند برطرف کنند.

لابیاپلاستی

لابیاپلاستی روشی است که می‌تواند تحت بی‌حسی موضعی یا به‌ویژه اگر با روش دیگری همراه باشد، تحت بیهوشی عمومی انجام شود. هدف از این روش کاهش لب های داخلی و بدون موی اندام تناسلی زنان است تا زیر لب های بزرگ مودار آویزان نشوند. زنان به دلایل مختلفی، از جمله درد ناشی از پیچاندن و کشیدن لابیاها هنگام دوچرخه سواری یا در حین مقاربت، جراحی را انتخاب می کنند. خارش و سوزش؛ و خودآگاهی

رایج ترین نوع لابیاپلاستی، روش تریم است که در آن بافت اضافی برداشته شده و مستقیماً دوخته می شود. محبوبیت بعدی روش گوه ای است که پس از برداشتن یک تکه بافت پای شکل، یک مرز طبیعی را حفظ می کند. چین های اضافی هود کلیتورال نیز می توانند به طور همزمان کاهش یابند .

زمان بهبودی معمولاً یک هفته است، با از سرگیری پوشیدن تامپون یا برقراری رابطه جنسی پس از چهار تا شش هفته.

لابیا ماژوراپلاستی

لابیا ماژوراپلاستی زمانی انجام می شود که لابیا ماژور دارای مو بیش از حد بزرگ باشد یا آویزان باشد. در برخی موارد که آتروفی بافت چربی وجود دارد، پس از لیپوساکشن می توان مقدار کمی چربی را از ناحیه دیگری از بدن منتقل کرد. این روش بسته به مقداری که باید برداشته شود، تحت بیهوشی عمومی موضعی نیز قابل انجام است.

واژینوپلاستی

پس از زایمان، زنان ممکن است از شلی واژن شکایت داشته باشند، گاهی اوقات تا حدی که تامپون می افتد و این می تواند به اختلال عملکرد جنسی کمک کند. واژینوپلاستی ماهیچه های جداگانه را به هم نزدیک می کند و پوست اضافی برداشته می شود. در حالی که این روش را می توان تحت بی حسی موضعی انجام داد، بسیاری از افراد ترجیح می دهند آن را تحت بیهوشی عمومی انجام دهند.

بهبودی پس از واژینوپلاستی یک تا دو هفته است، بدون تامپون یا آمیزش به مدت هشت هفته.

مونسپلاستی

برخی از زنان با برآمدگی پوست و چربی اضافی در قسمت بالایی قسمت مودار فرج خود دست و پنجه نرم می کنند. این برآمدگی می تواند باعث شود که زنان برای پوشیدن لباس شنا یا شلوار تنگ احساس خجالت کنند. مونسپلاستی می تواند بافت اضافی را با برداشتن پوست، برداشتن مستقیم چربی و/یا لیپوساکشن کاهش دهد . بسته به مقدار بافت برداشته شده، این روش را می توان تحت بیهوشی موضعی یا عمومی انجام داد. بهبودی حدود یک هفته طول می کشد، با محدودیت فعالیت بدنی تا شش هفته.

عواقب

رضایت بیمار از جراحی زیبایی اندام تناسلی بسیار بالاست. لابیاپلاستی، رایج ترین روشی است که میزان رضایت 90 درصد یا بیشتر دارد.

مانند هر عمل جراحی پلاستیک، اگر قصد انجام لابیاپلاستی یا سایر جراحی های ناحیه تناسلی را دارید، قبل از برنامه ریزی برای جراحی، تکالیف خود را انجام دهید. با جستجوی یک جراح پلاستیک دارای گواهی بورد با عکس های خوب قبل و بعد شروع کنید. آمادگی قبلی سرمایه گذاری در نتیجه نهایی شماست. و شما ارزش آن را دارید!

سبک فرزندپروری مستبدانه روشی برای تربیت فرزندان است که با تقاضاهای زیاد و پاسخگویی کم مشخص می شود. برخی از ویژگی های فرزندپروری مستبد عبارتند از:

• داشتن توقعات بسیار بالا از فرزندان و انتظار پیروی از قوانین سختگیرانه و اطاعت بدون چون و چرا.
• تمایل به استفاده از تنبیه های خشن، مانند تهدید، شرمساری، یا انضباط بدنی برای اعمال اختیارات خود و کنترل رفتار فرزندانشان.
• والدین مستبد بازخورد و تربیت بسیار کمی برای فرزندان خود ارائه می دهند و زمانی که این کار را انجام می دهند، اغلب منفی یا انتقادی است.
• آنها اطاعت، نظم و انضباط را بر فردیت، خلاقیت و خودمختاری ارج می نهند.

برخی از نمونه های فرزندپروری مستبد عبارتند از:

• یکی از والدین کودک را به خاطر دروغ گفتن تنبیه می کند و اسباب بازی مورد علاقه اش را می گیرد یا نمی گذارد با دوستانش بازی کند
• هنگامی که کودک یک قانون را زیر پا می گذارد، والدین با عصبانیت پاسخ می دهند، مانند بازی های ویدیویی قبل از اتمام تکالیف
• والدین انتظار دارند قوانین را به شدت رعایت کنند، اما توضیحی در مورد منطق پشت قوانین ارائه نمی کنند.
• هنگامی که کودک می پرسد چرا باید کاری انجام دهد، والدین چیزی مانند "چون من گفتم" یا "چون می خواهم این کار را انجام دهی" می گویند.برای درمان بیش فعالی کودکان اینجا کلیک کنید

مزایای سبک فرزندپروری مستبدانه

فرزندپروری مستبدانه مزایای زیادی ندارد، زیرا می تواند اثرات مضری بر رشد و رفاه کودکان داشته باشد. با این حال، برخی از مزایای احتمالی عبارتند از:

• افزایش ایمنی کودکان با ایجاد قوانین و مرزهای روشن که آنها را از آسیب محافظت می کند.
• پرورش رفتار خوب و اطاعت از طریق تعیین انتظارات و استانداردهای بالا برای کودکان.
• ایجاد شهروندانی مسئول با آموزش احترام به قدرت و پیروی از قانون.

معایب فرزندپروری مستبدانه

والدینی که این سبک را انجام می دهند تمایل دارند که نسبت به فرزندان خود گرما، محبت یا تحسین کمی نشان دهند. به گزارش اینسایدر ، برخی از پیامدهای احتمالی سبک فرزندپروری مستبدانه عبارتند از:

• کودکان ممکن است در شادی، شایستگی اجتماعی و عزت نفس در رتبه پایین تری قرار گیرند.
• کودکان ممکن است در اطراف دیگران ترسناک یا بیش از حد خجالتی رفتار کنند و اطاعت و موفقیت را با عشق مرتبط کنند.
• کودکان ممکن است افسردگی و اضطراب را تجربه کنند.
• کودکان ممکن است مهارت‌های اجتماعی ضعیف، رضایت از زندگی کمتر و پرخاشگری بالاتری داشته باشند.
• ممکن است کودکان برای اجتناب از تنبیه بیشتر دروغ بگویند.

بزرگسالانی که توسط والدین مستبد بزرگ شده اند ممکن است اثرات منفی مختلفی بر سلامت روان و رفاه خود داشته باشند. بزرگسالانی که با والدین مستبد بزرگ شده‌اند، ممکن است احساس ارزشمندی و اعتماد به نفس ضعیفی داشته باشند. آنها ممکن است به توانایی ها و دستاوردهای خود شک کنند و احساس کنند ارزش عشق و احترام را ندارند یا با پذیرش خود و شفقت به خود مبارزه کنند.

آنها ممکن است بیش از حد نگران برآورده کردن انتظارات و اجتناب از اشتباه باشند و همچنین در مقابله با استرس و عدم اطمینان مشکل داشته باشند و علائم اختلالات اضطرابی مانند حملات پانیک، فوبیا یا رفتارهای وسواسی را تجربه کنند.

این بزرگسالان ممکن است از الکل، مواد مخدر یا مواد دیگر برای مقابله با درد و ناراحتی عاطفی خود استفاده کنند. آنها همچنین ممکن است در خطر ابتلا به اعتیاد یا وابستگی به این مواد باشند، که می تواند سلامت فیزیکی و عملکرد اجتماعی آنها را مختل کند.

بزرگسالانی که با والدین مستبد بزرگ شده اند ممکن است در ابراز و تنظیم خشم خود دچار مشکل شوند. آنها همچنین ممکن است در حل تعارضات و حفظ روابط سالم مشکل داشته باشند.

با این حال، این اثرات اجتناب ناپذیر یا غیر قابل برگشت نیستند. بزرگسالانی که توسط والدین مستبد بزرگ شده‌اند می‌توانند با کمک درمان، گروه‌های حمایتی، کتاب‌های خودیاری یا منابع دیگر، زخم‌های دوران کودکی خود را التیام بخشند و بر چالش‌های خود غلبه کنند. آنها همچنین می توانند مهارت ها و استراتژی های جدیدی را برای بهبود عزت نفس خود، مدیریت اضطراب و افسردگی خود، کاهش مصرف مواد و ابراز خشم خود به روش های سازنده یاد بگیرند.

برای بزرگسالانی که دندان های از دست رفته یا آسیب دیده دارند و باید جایگزین شوند، ایمپلنت های دندانی محبوب ترین و ارجح ترین گزینه جایگزینی دندان هستند. اما در مورد کودکان یا نوجوانانی که دندان های دائمی از دست رفته یا آسیب دیده اند چه می توان گفت؟ اگر تصادف کنند و دندان خود را از دست بدهند یا بدون دندان به دنیا بیایند چه؟ آیا ایمپلنت های دندانی برای همه کسانی که نیاز به تعویض دندان دارند کار می کند؟

همانطور که ایمپلنت های دندانی همه کاره هستند، محدودیت هایی در سن فردی که ایمپلنت را دریافت می کند وجود دارد. سن بیمار یکی از عواملی است که دندانپزشکان قبل از انجام هر نوع عمل کاشت دندان به آن توجه می کنند. عوامل اضافی شامل سلامت کلی بیمار، سابقه عفونت، سابقه پزشکی، داروهای مصرفی، سلامت دهان، تراکم استخوان، هر گونه شرایط پزشکی، تعداد دندان های از دست رفته و محل دندان های از دست رفته است. همه اینها به موفقیت طولانی مدت ایمپلنت دندان کمک می کند.برای ارتباط با بهترین دکتر ایمپلنت دندان در تهران اینجا کلیک کنید

آیا حداقل سن برای کاشت ایمپلنت دندان وجود دارد؟

برای اینکه فرد کاندید دریافت ایمپلنت دندان باشد باید به بلوغ اسکلتی رسیده باشد. ایمپلنت دندان یک پایه پیچی شکل است که برای ثبات در استخوان فک قرار می گیرد، بنابراین استخوان فک باید به طور کامل توسعه یابد. اگر فک هنوز در حال بلوغ و رشد باشد، ایمپلنت می‌تواند برای رشد استخوان در آینده مشکلاتی ایجاد کند یا دیگر در جای خود ثابت بماند. در هر صورت، ایمپلنت دندان در آن صورت بیش از آنکه فایده داشته باشد، ضرر دارد و ممکن است فرد را با عوارض مادام العمر مواجه کند. بسیار مهم است که فرد دوران بلوغ خود را به پایان رسانده و دیگر جهش رشدی نداشته باشد.

اگر ایمپلنت دندان خیلی زود گذاشته شود، ممکن است فرد در معرض خطر ابتلا به موارد زیر باشد:

• از دست دادن استخوان در جایی که ایمپلنت در فک قرار داده شده است
• فاصله بین دندان های باقی مانده
• مشکلات در تراز بایت
• تغییرات قابل مشاهده در ناحیه جمجمه صورت

رشد همه افراد در همان سن به پایان نمی رسد، اما معمولاً بین 18 تا 25 سالگی است. این یک فرض منطقی است که افراد زیر 18 سال کاندید مناسبی برای ایمپلنت دندان نیستند. زمانی که رشد فرد متوقف شد اما هنوز بین 18 تا 25 سال سن داشت، دندانپزشک می‌تواند عکس‌برداری با اشعه ایکس را برای بررسی صفحات رشد استخوان فک انجام دهد. ارزیابی های بیشتری وجود دارد که دندانپزشک می تواند قبل از تصمیم گیری نهایی در مورد واجد شرایط بودن فرد برای ایمپلنت دندان انجام دهد. با ترکیب اشعه ایکس و ارزیابی، می توان 100% از مرحله بلوغ و رشد فرد اطمینان داشت.

راه حل های موقت برای بیماران جوان تر

مشکلات زیادی همراه با از دست دادن دندان دائمی وجود دارد، بنابراین قابل درک است که افراد علاقه مند به کاشت ایمپلنت های دندانی خود در اسرع وقت هستند. در واقع، اگر گزینه ای برای کاشت ایمپلنت دندان در سنین پایین تر دارید، باید به سمت جلو حرکت کنید زیرا بدن شما سریع تر بهبود می یابد و از مزایای آن برای مدت طولانی تری بهره مند خواهید شد. اگر باید منتظر بمانید تا ایمپلنت دندانی خود را دریافت کنید، دندانپزشک ممکن است چندین گزینه برای شما داشته باشد تا در این مدت از آنها استفاده کنید. شما می توانید از یک بریج دندان یا یک پروتز جزئی متحرک استفاده کنید که شبیه دندان های طبیعی شما باشد.

چرا بچه ها دروغ می گویند؟

با کمال تعجب، کودکان به دلایل مشابهی مانند بزرگسالان دروغ می گویند! در اینجا چند دلیل رایج برای دروغگویی کودکان آورده شده است:

• برای رهایی از دردسر برای کاری که انجام داده اند یا نکرده اند

• برای به دست آوردن چیزی شخصی

• تحت تاثیر قرار دادن، محافظت کردن یا ایجاد احساس بهتر در کسی (همچنین به عنوان دروغگویی اجتماعی شناخته می شود)

• مهربان بودن و/یا اجتناب از احساس بد کسی

همانطور که کودکان رشد می کنند و خارج از پویایی خانواده خود زندگی می کنند (موقعیت های بازی به تنهایی، مدرسه و فعالیت های بعد از مدرسه)، شایع است که دروغ های آنها حول این موقعیت ها و مسئولیت هایی که به همراه دارد می چرخد.

کودکان از چه زمانی شروع به دروغ گویی می کنند؟

کودکان می توانند از سن 2 یا 3 سالگی شروع به دروغ گفتن کنند! اگر کودک نوپایی در خانه دارید، احتمالاً قبلاً او را گرفته اید که می گوید آب نبات خاصی را نخورده است، حتی اگر دست و دهانش در آن پوشیده شده باشد.

در این سن، دروغ های کودکان بر انکار یک رفتار متمرکز می شود. کودکان این خردسال توانایی فریب دادن بدخواهانه دیگران را ندارند، به این معنی که دروغ های آنها مبتنی بر خیال بافی است. اگر بگویند کلوچه را نخورده اند، مامان عصبانی نمی شود، یعنی کار اشتباهی نکرده اند!

با ورود کودکان به سنین پیش دبستانی، آنها شروع به درک بهتری می کنند که فرد دیگری ممکن است به چه چیزی فکر کند، به این معنی که آنها می توانند دروغ های مفصل تری را بر اساس آنچه طرف مقابل می داند (یا نمی داند) بگویند. در این سن، آنها مفهوم درست و نادرست را نیز درک می کنند، اما حتی اگر دروغ را بد بدانند، باز هم بچه های کوچکی هستند و میل آنها برای راضی کردن بزرگسالان ممکن است بیشتر از میل آنها به صداقت باشد. وقتی بچه ها به اواخر دبستان و راهنمایی می رسند، حافظه اجرایی و مهارت های شناختی آن ها به اندازه ای پیچیده می شود که می توانند دروغ های پیچیده بسازند و دیگران را فریب دهند، در حالی که به نظر می رسد حقیقت را می گویند. در این سن، شایع ترین دلیل دروغ گفتن، جلوگیری از به دردسر افتادن است. با توجه به اینکه دروغ گفتن یک رفتار عادی و مورد انتظار در دوران کودکی است، از دروغ گفتن به خود پرهیز کنیم به جای اینکه فکر کنیم فرزندی کامل داریم که هرگز دروغ نخواهد گفت، بیایید به راه‌هایی برای مقابله با دروغ‌گویی در هنگام بروز موقعیت نگاه کنیم.

نحوه برخورد با دروغ گفتن در مرحله کودک نوپا (۲ تا ۳ سالگی)

حتی از سنین پایین، ما همیشه می خواهیم راستگویی را در کودکان تشویق کنیم. در این سن، هیچ نیت بدی از سوی کودکان نوپا هنگام دروغگویی وجود ندارد، تمام تلاش آنها این است که این رفتار را از بین ببرند تا مامان/بابا یا مراقب آنها ناراحت نشوند. هر زمان که با دروغی مواجه شدید، بیش از حد واکنش نشان ندهید! با سخنان خود ملایم باشید و به حقیقت هدایت شوید. بیایید به یک سناریوی رایج نگاهی بیندازیم:

فرزند شما درمانی را که قرار نیست آنها را بخورد ، می خورد و آنها با سخنان خود محکم هستند "من آن کوکی را نخوردم." با بیان برخی حقایق، وارد جنگ قدرت با فرزندتان نمی شوید. سپس، یک جمله ساده را دنبال کنید که می تواند به تقویت دلیل مهم بودن حقیقت کمک کند. چیزی شبیه به "لطفاً به مامان اطلاع دهید که وقتی درمان می کنید تا مطمئن شوم بعد از آن شکم شما درد نمی کند." به یاد داشته باشید که ما نمی خواهیم در صدای خود مستبد باشیم و فرزندان خود را به حقیقت بترسونیم: هدف ما به عنوان والدین این است که مطمئن شویم با فرزندان خود ارتباط برقرار می کنیم تا خطوط ارتباطی همیشه باز باشد. هدف ما این است که فرزندانمان به ما اعتماد کنند نه اینکه از ما بترسند.

نحوه برخورد با دروغ گفتن در دوره پیش دبستانی (4 تا 5 سالگی)

در تربیت مثبت، می‌خواهیم مطمئن شویم که قطب‌نمای عاطفی فرزندمان هستیم، به این معنی که واکنش‌ها و احساسات ما در موقعیت‌های مختلف، نحوه واکنش آن‌ها به چنین موقعیت‌هایی را تعیین می‌کند. اگر فرزندتان را به دروغ گرفتار کردید، خونسردی خود را حفظ کنید، اما از صدای محکم و قاطعانه ای استفاده کنید تا تاکید کنید که او دروغ گفته است و دروغ گفتن اشکالی ندارد. به عنوان مثال، فرزند شما اصرار دارد که هنگام بازی با توپ، شمعی را در اتاق نشیمن نشکند، اما شواهد خلاف این را می‌گوید. می توانید ابتدا با تاکید بر اینکه دیوانه نیستید شروع کنید و سپس توضیح دهید که دروغ چیست و چرا حقیقت مهم است. در اینجا نمونه‌ای از آنچه می‌توانید بگویید آمده است: «ممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم من دیوانه نیستم که شمع شکست، حوادثی اتفاق می افتد، لطفاً دوباره به من بگویید چه اتفاقی افتاده است؟ اگر فرزندتان با صداقت پاسخ دهد، به آنها به خاطر صداقتشان تبریک بگویید و به جلو حرکت کنید. اما اگر همچنان بر دروغ اصرار می‌کنند، تمرکز خود را از آنچه اتفاق افتاده است دور کنید و در مورد اینکه دروغ چیست و چرا گفتن حقیقت مهم است، گفتگوی کوتاهی داشته باشید. بسته به خلق و خو و دامنه توجه فرزندتان، می توانید دوباره حقیقت را بخواهید یا مکث کنید و بعداً گفتگو را از سر بگیرید. برای ارتباط با روانشناس کودک اینجا کلیک کنید

از رویارویی یا ایجاد ناراحتی و ناراحتی فرزندتان بپرهیزید، زیرا این کار فقط باعث می‌شود که او در برابر مکالمه «دروغ و حقیقت» مقاومت کند. از ابزارهای اضافی مانند کتاب و داستان برای تأکید بر اهمیت حقیقت استفاده کنید.

در نهایت، با مثال رهبری کنید. کودکان در این سن بسیار مراقب هستند و زمانی که شما به بزرگسالان دیگر دروغ می گویید می توانند درک کنند. از اینکه از آنها بخواهید چیزها را از مراقب دیگری پنهان کنند خودداری کنید ("من به شما یک کوکی می دهم اما به مامان نگو") زیرا این باعث می شود به نظر برسد که دروغ گفتن مشکلی ندارد.

می‌توانید روی مراقبت دلسوزانه تیمی با تجربه و تخصص در درمان افراد مسن مبتلا به بیماری‌های روانی حساب کنید. تیم مراقبت های بهداشتی شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

تیم ما از یک رویکرد نوآورانه برای مراقبت استفاده می کند که بر نیازهای منحصر به فرد شما به عنوان یک بزرگسال مسن تمرکز می کند. ما با پزشکان مراقبت های اولیه و سایر متخصصان همکاری می کنیم تا مراقبت های یکپارچه را به شما ارائه دهیم. ما طیف گسترده ای از شرایط سلامت روان را درمان و تشخیص می دهیم که عبارتند از:

بهبود مراقبت از سلامت روان سالمندان از طریق تحقیق

Emory Healthcare از جمله رهبرانی است که در حال تحقیق در مورد روش های جدید و بهتر برای درمان بیماری های روانی است که افراد مسن را تحت تأثیر قرار می دهد. این بدان معناست که شما به کارآزمایی‌های بالینی برای شرایطی که با افزایش سن بیشتر بر ما تأثیر می‌گذارند دسترسی دارید. بسته به شرایط شما، ممکن است واجد شرایط استفاده از درمان های جدید باشید.

قرار گذاشتن

با توجه به افزایش درخواست های نوبت دهی، کلینیک روانپزشکی سرپایی بزرگسالان در کلینیک اموری در حال حاضر تعداد محدودی از بیماران جدید را می پذیرد. اگر مشکل پزشکی شما اورژانسی است، لطفاً با 911 تماس بگیرید یا به نزدیکترین اورژانس خود مراجعه کنید.