پزشک خانواده

برخی عوامل همچون وراثت و مسائل ژنتیکی، نامتقارن بودن لبه های واژن، بزرگ بودن لابیاها موجب شده است افراد به جراحی لابیاپلاستی تمایل بیشتری پیدا کنند؛ اما عوامل دیگری نیز باعث تغییر شکل واژن می شود که اکتسابی بوده و به مرور زمان اتفاق می افتد. این علل عبارتند از:

افزایش سن
لبه های واژن همچون سایر اعضای بدن در طول زندگی رشد می کند که بیشترین میزان رشد آن مربوط به دوران بلوغ است. با افزایش سن لابیاها چین خورده و افتاده می شوند و ظاهر زیبا و جوان خود را از دست می دهند؛ از همین رو عمل لابیاپلاستی انجام می شود تا واژن ظاهر جوان خود را به دست آورد.

بارداری های متعدد
فشارهای ناشی از زایمان طبیعی متعدد موجب می شود تا لابیاها بدشکل و بدفرم شوند؛ به خاطر همین اقدام به لابیاپلاستی می کنند تا واژن فرم زیبایی پیدا کند.

تغییر وزن مداوم
افزایش و کاهش پی در پی وزن منجر به افتادگی و چین خوردگی لبه های واژن می شود پس بهتر است وزن خود را در حالت تعادل نگهدارید.

کاهش چربی بدن
با بالا رفتن سن چربی های بدن به خصوص چربی لابیاها نیز کاهش پیدا می کند با کاهش چربی لبه های واژن افتاده و چین خورده می شود.

چه افرادی برای انجام جراحی لابیاپلاستی مناسب هستند؟

در چند سال اخیر جراحی زیبایی واژن در بین خانم ها طرفداران زیادی پیدا کرده است؛ اما بسیاری از افراد می خواهند بدانند که چه کسانی برای انجام عمل لابیاپلاستی مناسب هستند. از جمله کاندیدهای مناسب لابیاپلاستی موارد زیر را می توان نام برد:

• افرادی که به دلیل داشتن لابیاها بزرگ نمی توانند فعالیت هایی مانند پیاده روی و دوچرخه سواری انجام دهند؛ زیرا با انجام این فعالیت ها دچار خارش، سوزش و درد می شوند، پس کاندید مناسبی برای لابیاپلاستی و کوچک کردن لابیا هستند.
• خانم هایی که لابیای بزرگ دارند و پوشیدن شلوار و لباس های تنگ موجب خارش و سوزش در ناحیه تناسلی می شود به عمل لابیاپلاستی و کوچک کردن لابیا نیاز دارند.
• زنانی که هنگام برقراری رابطه جنسی درد و سوزش زیادی احساس می کنند. این موضوع در کیفیت و لذت رابطه جنسی اثر منفی می گذارد؛ از همین رو باید برای کوچک کردن لابیاها جراحی زیبایی واژن انجام دهند.
• در افرادی که لابیاهای بزرگ دارند، عفونت زیاد اتفاق می افتد؛ به همین جهت برای رفع عفونت باید جراحی لابیاپلاستی انجام دهند.
• خانم هایی که دارای لابیاهای بسیار تیره هستند، با جراحی زیبایی واژن می توان علاوه بر کوچک کردن لابیا، نواحی تیره را نیز حذف کرد.
• افرادی که از بزرگی و شکل غیرطبیعی لابیاها احساس ناراحتی می کنند.
• کسانی که از نتیجه عمل لابیاپلاستی انتظار منطقی و واقع بینانه دارند.
• افرادی که از سلامت عمومی کاملی برخوردارند.
• در برخی از خانم ها عدم قرینگی لابیاها دیده می شود که با جراحی لابیاپلاستی می توانند این مشکل را حل کنند.
• خانم هایی که به دلیل زایمان های طبیعی متعدد لبه های واژن شان پاره یا تغییر شکل یافته است از روش زیبایی و درمانی لابیاپلاستی می توانند استفاده کنند.
• بانوانی که به خاطر داشتن لابیاهای بزرگ در نشستن و راه رفتن دچار مشکل هستند.
• خانم های بالای ۱۸ سال که بدون هیچ دلیلی و فقط جهت زیبایی ناحیه تناسلی تمایل دارند این جراحی را انجام دهند.

علت و علائم آسیب‌دیدگی ستون فقرات چیست؟ طناب نخاعی یا ستون فقرات یک دسته‌ی ضخیم از اعصاب است که در خط وسط کمر قرار دارد و پالس‌ها را به جلو و عقب بین مغز و بدن منتقل می‌کند. آسیب‌دیدگی ستون فقرات هنگامی رخ می‌دهد که برخی از مکانیسم‌ها باعث بروز آسیب در نخاع می‌شوند که جریان این پالس‌ها را مختل می‌کند. وقتی تکه‌های مهره‌ها بر روی اعصاب فشار می‌آورند یا بافت طناب نخاعی را پاره می‌کنند، آسیب‌دیدگی ستون فقرات رخ می‌دهد. آسیب‌دیدگی ستون فقرات دو نوع اصلی دارد: کامل، ناقص. آسیب‌دیدگی کامل ستون فقرات هنگامی رخ می‌دهد که هیچ سیگنالی در زیر محل آسیب قابل انتقال نباشد. آسیب‌دیدگی ناقص ستون فقرات به اختلال در انتقال پالس در زیر محل آسیب اشاره دارد.

علائم آسیب‌دیدگی ستون فقرات معمولاً شامل درد، ضعف عضلانی، اسپاسم، عدم تعادل، اختلال در سیستم ادراری و بسیاری از موارد دیگر است که در ادامه‌ی مطلب به‌طور کامل آورده شده است.

بیشتر موارد آسیب‌دیدگی ستون فقرات در نتیجه یک تصادف با وسیله نقلیه، رفتارهای خشن و درگیری، بیماری یا آسیب ورزشی رخ می‌دهد. آسیب‌دیدگی ستون فقرات با معاینه فیزیکی، سی تی اسکن و MRI تشخیص داده می‌شود. درمان آن شامل جراحی، مشاوره، فیزیوتراپی، کاردرمانی و مصرف برخی داروها است.

علائم آسیب‌دیدگی ستون فقرات چیست؟

اکنون به بررسی علائم هشدار دهنده جدی آسیب‌دیدگی ستون فقرات می‌پردازیم:

از دست دادن یا تغییر در حواس اندام‌ها

تلفیق کلیات متن شما، من به شما درباره از دست دادن یا تغییر در حواس اندام‌ها به عنوان نشانه‌ای از نارسایی و عملکرد ناقص سیستم عصبی کمک خواهم کرد. از دست دادن حواس اندام‌ها به ناتوانی در احساس تغییرات دما یا درد در بخش آسیب دیده‌ای از بدن اشاره دارد. تغییر در احساس در اندام‌ها زمانی رخ می‌دهد که فرد قادر به احساس تغییرات در دما یا درد در آن بخش از بدن نباشد، و ممکن است همراه با احساس سوزش یا همراه نباشد. علائم تغییر احساس یا از دست دادن احساس ممکن است نشانه‌ای از آسیب به سلول‌های عصبی حسی در خارج از نخاع یا نرون‌های نخاعی در داخل نخاع باشد. از دست دادن یا تغییر احساس در همه چهار اندام به طور هم‌زمان ممکن است نشانه‌ای از آسیب جدی در سطح گردنی نخاع باشد. از دست دادن احساس یا تغییر در تنه و بازوهای بالا ممکن است نشان دهنده آسیب عصب‌های موجود در ناحیه ستون فقرات صدری (در ناحیه قفسه سینه) باشد. اگر فردی این علائم را در ناحیه لگن، پایین تنه و یا پاها تجربه کند، این ممکن است نشانه‌ای از صدمه در سطح پایین کمر نخاع باشد.

اسپاسم های عضلانی

وقتی اسپاسم عضلات رخ می‌دهد، پاها به سفتی مبتلا می‌شوند و حرکات غیرقابل کنترلی نشان می‌دهند. افرادی که به دلیل آسیب در ستون فقرات اسپاسم عضلانی تجربه می‌کنند، ممکن است با انقباض سریع عضلات، خم شدن غیرارادی پاها، افزایش تنش و سفتی عضلانی، مفاصل غیرقابل حرکت یا رفلکس‌های عمیق و تاندون‌های بیش‌ازحد روبرو شوند. اسپاسم عضلانی در افرادی رخ می‌دهد که ستون فقرات آسیب دیده‌اند، زیرا اختلالی در جریان سالم پالس‌های عصبی در نقطه آسیب رخ می‌دهد. این پالس‌ها هرگز به مرکز کنترل رفلکس در مغز نمی‌رسند و این باعث تحریک نخاع برای جبران آن می‌شود. با اینکه نخاع همچون مغز در انجام این عملکرد مهارت کمتری دارد، پالس‌های ارسال شده به ناحیه آسیب دیده در بدن ممکن است بیش از حد فعال یا اغراق آمیز باشند. عضلاتی که به دلیل آسیب در ستون فقرات اسپاسم می‌شوند، شامل عضلاتی هستند که مسئول کشش پا و خم شدن مفصل آرنج هستند.

از دست دادن توانایی حرکت

فردی که دچار آسیب‌دیدگی ستون فقرات شده است ممکن است توانایی حرکتی خود را از دست بدهد، اگرچه میزان آن بستگی به آسیب‌دیدگی بخشی از نخاع دارد.

وارد آمدن صدماتی در نخاع ناحیه‌ی گردنی باعث می‌شود بیمار توانایی استفاده از تمام عضلات زیر قسمت آسیب، از جمله عضلات کمک‌کننده به آن‌ها برای تنفس را از دست بدهد.

اگر آسیب در قسمت پایین ستون فقرات گردنی رخ دهد، ممکن است عملکرد عضلات مورد نیاز برای تنفس و حرکت دادن شانه‌ها در بیمار حفظ شود. اگرچه، بیمار قادر به حرکت دادن هیچ یک از اندام‌های خود نخواهد بود.

صدماتی که در نخاع در سطح قفسه سینه اتفاق می‌افتد می‌تواند منجر به از دست دادن حرکت در عضلات شکم و پایین‌تر از آن به استثنای دست شود. صدمات نخاعی در پایین ناحیه صدری ممكن است برخی عملکردها را در عضلات شكم حفظ کند اما فرد ممکن است توانایی حرکتی را در لگن و پایین‌تر از آن از دست بدهد.

صدمات نخاعی در سطح پایین کمر اغلب باعث از دست رفتن کامل حرکت در همه پاها نمی‌شود، اما ممکن است باعث از دست دادن حرکت در زیر زانو یا نزدیک‌تر به پاها شود.

درد یا فشار شدید در کمر، سر یا گردن

در برخی افراد، ستون فقرات به گونه‌ای آسیب می‌بیند که رشته‌های عصبی موجود در آن آسیب می‌بینند یا حتی از بین می‌روند. این مکانیسم مشابه روشی است که یک بسته سیم کوچک درون سیم عایق پلاستیکی باز می‌شود هنگامی که سیم قطع می‌شود. رشته‌های عصبی بسیار حساس هستند و در اثر التهاب ناشی از یک برش جزئی، درد قابل توجهی در منطقه گردن، کمر و یا حتی پایین سر ایجاد می‌کنند. در اکثر موارد، استخوان‌های ستون فقرات (مهره‌ها) وارد بافت نخاع می‌شوند و باعث پارگی ناقص نخاع در فرد مبتلا می‌شوند. وقتی یک ضربه ناگهانی باعث تماس غیرطبیعی استخوان‌ها با بافت‌های دیگر می‌شود، استخوان‌ها می‌توانند به بافت‌های بدن مانند اعصاب و عروق خونی آسیب برسانند. بنابراین، وقتی استخوان‌های ستون فقرات یک فرد به دلیل آسیب می‌شکنند، لبه‌های تیز آن‌ها در تماس با بافت‌های نرم بدن قرار می‌گیرند و این باعث شدیدتر شدن آسیب نخاعی می‌شود. در صورتی که استخوان به جای قطع کردن بافت نخاع، بافت‌های نخاع را فشرده کند، ممکن است فشار قوی در ناحیه گردن، کمر یا سر بیمار حس شود.

مشکلاتی در حفظ تعادل

مشکلات مربوط به تعادل می‌تواند در افرادی که دچار ضایعه نخاعی آسیب شده‌اند، به عنوان تظاهر علائمی از صدمه‌ای که به اعصاب نخاعی خود وارد کرده است، رخ دهند. بخشی از عملکرد تعادلی فرد توسط قسمتی از مغز متصل به گوش داخلی مدیریت می‌شود. یکی دیگر از مؤلفه‌های ایجاد تعادل مناسب، عملکرد صحیح اعصاب محیطی، عضلات و استخوان‌ها برای همکاری در ایجاد ثبات در بدن است. افرادی که دچار آسیب نخاعی می‌شوند، در صورت از دست دادن احساس یا حرکت در پاها یا هر قسمت از بدن در بالای کف پاها، ممکن است دچار مشکلات تعادلی شوند.

اگر فرد به دلیل آسیب نخاعی دچار فلج شدن کف پاها یا پاها نشود، فقط می‌بایست دچار نقصی در حواس خود، حرکت یا هر دوی این موارد شود. اگر بیمار نتواند پاها یا کف پاهای خود را حرکت دهد، قادر به حفظ تعادل خود نیست و اگر نتواند پاها یا کف پاهای خود را احساس کند، مرکز تعادل در مغز او نمی‌تواند به حفظ تعادل او کمک کند. این مکانیسم شبیه به خواب رفتن پای یک فرد سالم است و این دسته از افراد سعی می‌کنند قبل از اینکه احساس در پا پیدا کنند از جای خود بلند شوند و راه بروند.

از دست دادن کنترل مثانه

از دست دادن کنترل مثانه ممکن است بلافاصله پس از آسیب نخاعی ایجاد شود و بیشتر در مواردی رخ می‌دهد که آسیب به قسمت (L1-L5) ستون فقرات کمر باشد. آسیب‌های ستون فقرات کمر به طور کلی روی یک یا هر دو پا تأثیر می‌گذارد و بیماران مبتلا به این آسیب‌ها همچنین ممکن است کنترل روده‌شان را از دست بدهند.. وقتی فردی کنترل مثانه‌اش را از دست می‌دهد، ممکن است به طور ناخواسته ادرار کند و ممکن است ملافه یا لباس زیر مخصوصی به آن‌ها داده شود تا بهتر و آسان‌تر بتواند ادرار غیرارادی خود را مدیریت کند. برای برخی از بیماران آسیب نخاعی ممکن است در بیمارستان سوند وصل شود. بیمارانی که نگران از دست دادن کنترل مثانه یا روده هستند باید با تیم مراقبت و پزشکی خود در مورد پشتیبانی و منابع موجود برای کنار آمدن با این عارضه مشورت کنند.

سردرد شدید

بیماران مبتلا به ضایعات نخاعی ممکن است سردرد ناگهانی و شدیدی را در چند دقیقه و چند ساعت بلافاصله پس از آسیب‌دیدگی تجربه کنند. اکثر افراد این نوع سردرد را به عنوان بدترین سردردی که تاکنون داشته‌اند توصیف می‌کنند و همچنین برخی از بیماران درد شدیدی در ناحیه کمر و گردن دارند. احساس فشار شدید ممکن است در مناطق آسیب دیده نیز وجود داشته باشد.

بیمارانی که پس از آسیب‌دیدگی دچار سر درد، گردن درد یا کمر درد می‌شوند، به طور معمول گردن بند طبی برای آن‌ها استفاده می‌شود. گردن بند طبی برای جلوگیری از آسیب بیشتر، حرکات سر و گردن را محدود می‌کند. برای ارزیابی شدت سردرد، پزشک ممکن است از بیمار بخواهد که درد خود را در مقیاس صفر تا ده ارزیابی کند.

را برای کاهش چنین سردرد شدیدی می‌توان داروهای مسکن مصرف کرد و بیماران تحت نظارت دقیق قرار خواهند گرفت. پزشک پیشانی، گردن و کمر بیمار را لمس می‌کند تا محل دقیق درد بیمار را تشخیص دهد و برای تعیین علت اصلی سردرد می‌توان از سی تی اسکن یا اسکن MRI درخواست کرد. بیمارانی که به هر نوع آسیب نخاعی دچار شده‌اند، در معرض خطر میگرن قرار دارند و آن‌ها باید مرتباً با پزشک خود وضعیت خود را پیگیری کنند و هرگونه تغییر در شدت سردرد، تعداد دفعات یا سایر علائم را گزارش دهند.

بین ۸۰ تا ۹۰ درصد افرادی که دچار افسردگی می‌شوند را می‌توان درمان کرد. آنها در بیشتر موارد به درمان پاسخ خوبی می‌دهند.

قبل از انجام شروع هرگونه درمانی، نیاز است که مصاحبه و معاینه بدنی انجام شود. ممکن است حتی نیاز به آزمایش خون باشد، تا اطمینان حاصل شود که آیا افسردگی ناشی از بیماری‌هایی مانند تیروئید بوده و یا علت دیگری دارد؟

از روش‌های مختلفی برای درمان افسردگی استفاده می‌شود. در ادامه به بررسی مهم‌ترین این روش‌ها خواهیم پرداخت.

داروهای ضد افسردگی

ممکن است افراد به دلیل داروهای شیمیایی که استفاده می‌کنند، دچار افسردگی شده باشند. داروهای ضد افسردگی در درمان افسردگی آن‌ها بسیار موثر خواهد بود.

افراد با استفاده از داروهای ضد افسردگی بهبود می‌یابند. اما برای بهبودی کامل و تکمیل کردن دوره درمان، نیاز است تا فرد بیمار زیر نظر یک متخصص روانپزشک باشد.

درمان سریع افسردگی

یک سوم بیمارانی که دارای اختلال افسردگی شدید هستند، نسبت به داروهای افسردگی مقاومت دارند. برای درمان سریع افسردگی این افراد، نیاز است تا بستری شده و تحت مراقبت‌های ویژه قرار گیرند.

درمان افسردگی در خانه

زمانیکه افراد دچار افسردگی می‌شوند، ممکن است تمایلی برای فعالیت‌های بیرون از خانه نداشته باشند. مسلما برای درمان افسردگی بهتر است تا به یک متخصص روانپزشک و یا روانشناس مراجعه کنند. اما برای درمان افسردگی در خانه نیز می‌توان روش‌های مختلفی را امتحان کرد.

• ایجاد عادات جدید
• ورزش کردن
• کمک کردن به دیگران

همین کارهای به نظر آسان، می‌تواند نقش موثری در درمان افسردگی داشته باشد.

تست‌های افسردگی

تستها و آزمون‌های مختلفی برای نشان دادن میزان افسردگی وجود دارد. اما بهتر است که این آزمون‌ها توسط یک روانپزشک از فرد گرفته شود، تا بتوان با تشخیص مناسب، بهترین روش درمانی را برای فرد افسرده در نظر گرفت.

تعدادی از عوامل ممکن است به چالش های ارتباطی بین دو یا چند طرف کمک کنند. اختلاف عقاید ممکن است به اختلاف نظر بین دوستان یا همکاران منجر شود و این می تواند به مشکلات ارتباطی کمک کند. کسانی که برای نگرانی های مربوط به رابطه به دنبال مشاوره هستند ، ممکن است اغلب مسائل ارتباطی را دلیلی برای جستجوی درمان ذکر کنند. برای ارتباط با بهترین کلینیک روانشناسی در تهران اینجا کلیک کنید

در برخی موارد، مشکلات ممکن است در نتیجه پیشینه فرهنگی یا تجربیات شخصی متفاوت ایجاد شود. از آنجایی که سبک‌های ارتباطی اغلب بین فرهنگ‌ها بسیار متفاوت است، ممکن است یک فرد بتواند به دو فرد که به فرهنگ‌های متفاوت تعلق دارند، همان حرف را بزند و به دو روش کاملاً متفاوت تفسیر شود. افرادی که به زبان مادری خود با افراد غیر بومی خود ارتباط برقرار می کنند و افرادی که به زبانی غیر از زبان مادری خود ارتباط برقرار می کنند نیز ممکن است درک یا تفسیر برخی از ظرافت ها یا ظرافت هایی را که گویشوران بومی آن زبان به راحتی دریافت می کنند دشوار باشد. این نوع مسائل ممکن است منجر به سردرگمی یا درگیری شود یا در برخی موارد به بی ادبی تعبیر شود، در حالی که هیچ موردی در نظر گرفته نشده است.

علاوه بر این، به دلیل تفاوت‌های فرهنگی، موضوعی که توسط فردی از یک فرهنگ به عنوان یک مشکل ارتباطی در نظر گرفته می‌شود، ممکن است برای فردی از فرهنگ دیگر حداقل مشکل‌ساز نباشد.

سلامت جسمی یا روانی ضعیف همچنین ممکن است منجر به اختلال در ارتباط بین فردی که به دنبال درمان است و شخص ارائه دهنده مراقبت شود. فردی که بیماری یا پریشانی را تجربه می کند ممکن است از برقراری ارتباط با یک متخصص مراقبت های بهداشتی پس از دیگری خسته شود یا توصیف یک موضوع خاص برایش دشوار باشد و این می تواند به مانعی برای درمان تبدیل شود. موقعیت هایی که ممکن است به مشکلات ارتباطی کمک کنند عبارتند از:

• استرس دوران کودکی
• مشکلات جسمی و روانی
• ضربه
• تفسیر نادرست از اظهارات یا انگیزه شخص دیگر
• عدم درک دیدگاه شخص دیگر
• موانع فرهنگی
• تفاوت های زبانی
• فرضیات نادرست و کلیشه ای
• سنگ تراشی
• رازداری و فریب
• اظهارات یا رفتارهای التهابی
• مهارت شنیداری ضعیف

قبل از انجام عمل جراحی فتق دیسک، باید سعی کنید با استفاده از گزینه های درمانی محافظه کارانه درد خود را مدیریت کنید. این به این معنی است که به یک متخصص کایروپراکتیک یا فیزیوتراپیست مراجعه کنید، تمرینات خاصی را انجام دهید تا دیسک را از ریشه های عصبی نخاع دور کنید و فعالیت بیشتری داشته باشید.

اگر گزینه های درمانی سنتی منجر به نتیجه مثبت نشد، ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید که ممکن است نیاز به آمادگی داشته باشد. کارهایی که ممکن است پزشک از شما بخواهد برای آماده شدن برای جراحی فتق دیسک انجام دهید شامل موارد زیر است:

• برای انجام کارهای آزمایشگاهی و فیزیکی به پزشک مراجعه کنید.
• اطمینان حاصل کنید که آیا داروهایی وجود دارد که باید قبل از انجام عمل استفاده نکنید.
• از پزشک بخواهید قلب شما را بررسی کند تا مطمئن شود که می تواند بیهوشی و روش شما را تحمل کند.
• پس از انجام عمل، یک دوست مورد اعتماد یا یکی از اعضای خانواده را ترتیب دهید تا به شما کمک کند.
• بررسی کنید که آیا بیمه گر شما هزینه جراحی را پرداخت می کند یا خیر.
• ترک سیگار.
• غذای سالم بخورید و تمرینات زیادی قبل از جراحی انجام دهید تا بهبودی را به حداکثر برسانید.
• بعد از نیمه شب شب قبل از جراحی چیزی نخورید و ننوشید.

اطمینان حاصل کنید که به توصیه های جراح خود در هنگام آماده شدن برای عمل خود پایبند هستید. تمام سوالات خود را بپرسید و مطمئن شوید که متوجه شده اید برای به دست آوردن بهترین نتیجه ممکن از جراحی خود چه کاری باید انجام دهید.

آنچه باید در طول جراحی فتق دیسک انتظار داشته باشید

پزشک شما احتمالاً به شما نیاز دارد که قبل از بررسی موارد حیاتی شما، مانند فشار خون و ضربان نبض و شروع خط IV، روپوش بیمار بیمارستان بپوشید. سپس جراح مغز و اعصاب شما در مورد این روش با شما صحبت خواهد کرد.

پس از آن، متخصص بیهوشی بیهوشی را تجویز می کند که شما را بی حس می کند تا در حین جراحی احساس درد نکنید. سپس برای انجام این عمل به اتاق عمل منتقل خواهید شد.

هنگامی که بیهوشی از بین رفت و از خواب بیدار شدید، به اتاق ریکاوری منتقل خواهید شد و در آنجا تحت نظر خواهید بود. پزشک برای تسکین درد پس از عمل و ایجاد آرامش، دارو تجویز می کند. اکثر بیماران یک روز را در بیمارستان می گذرانند، اما اخیراً جراحان معمولاً عمل های جراحی سرپایی را برای فتق دیسک انجام می دهند. در این صورت می توانید در همان روز جراحی ترخیص شوید تا نقاهت در منزل آغاز شود.

بهبودی پس از جراحی

بهبودی پس از عمل فتق دیسک بلافاصله پس از فرآیند جراحی شروع می شود. ممکن است پزشک شما را تشویق کند که کمی بعد از عمل راه بروید، و شما می توانید با احتیاط حرکت کنید تا تقریباً شش روز پس از جراحی. پس از عمل جراحی، پزشک ممکن است به شما دستور دهد که از خم شدن، چرخاندن یا بلند کردن اجسام سنگین خودداری کنید. همچنین ممکن است از شما بخواهند که بریس کایروپراکتیک قرار دهید.

اکثر بیماران از تمرینات ملایم برای قدرت ستون فقرات، انعطاف پذیری و دامنه حرکتی بعد از جراحی سود می برند. پزشک ممکن است توصیه کند که با یک فیزیوتراپیست کار کنید.

اکثر بیماران پس از جراحی فتق دیسک تقریباً در چهار تا هفت هفته بهبود می یابند. دوره بهبودی خاص شما ممکن است بر اساس جدی بودن وضعیت پزشکی شما باشد.

عوارض جراحی فتق دیسک

جراحی فتق دیسک به ندرت منجر به عوارض می شود. با این حال، اگر آنها ایجاد شوند، ممکن است شامل خونریزی، عفونت، آسیب عصبی و پارگی در پوشش محافظ نخاع باشند. در چند نفر، فتق دیسک ممکن است دوباره پاره شود و منجر به عود علائم شود.

جراحی فتق دیسک برای اکثر افرادی که درد چالش برانگیز را تجربه می کنند موثر است، اما جراحان مغز و اعصاب نمی توانند تضمین کنند که علائم پس از جراحی محو می شوند. برخی از افراد ممکن است پس از بهبودی به درد فتق دیسک ادامه دهند. در موارد خاص، درد ممکن است با گذشت زمان بدتر شود.

در چند دهه اخیر، دنیای پزشکی، به ویژه حوزه روانپزشکی، عمداً از استفاده از "بیماری افسردگی شیدایی" یا "افسردگی شیدایی" برای توصیف اختلال دوقطبی تغییر جهت داده است. دلایل مختلفی برای این تغییر وجود دارد، از جمله:

• ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی از "افسردگی شیدایی" برای توصیف طیف گسترده ای از شرایط سلامت روان استفاده می کردند. با پیچیده‌تر شدن سیستم‌های طبقه‌بندی وضعیت سلامت روان، از جمله راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ( DSM ) ، اصطلاح جدید «اختلال دوقطبی» به وضوح بیشتر در تشخیص اجازه می‌دهد.
• عبارات «شیدایی» و «شیدایی»، به خصوص به دلیل استفاده از «شیدایی»، انگ و منفی زیادی دارد. به طور مشابه، مردم اصطلاح «افسردگی» را به طور معمول برای توصیف دوره‌های غمگینی که به عنوان افسردگی بالینی واجد شرایط نیستند، استفاده می‌کنند. استفاده از "اختلال دوقطبی" تمرکز را از این دو کلمه دور می کند. "اختلال دوقطبی" بیشتر یک اصطلاح بالینی، پزشکی است و کمتر از "افسردگی شیدایی" بار عاطفی دارد.
• اصطلاح «افسردگی شیدایی» نسخه‌های سیکلوتایمیک یا هیپومانیک (اختلال دوقطبی II) این بیماری را مستثنی می‌کند.

انواع اختلال دوقطبی چیست؟

چهار نوع اختلال دوقطبی وجود دارد که عبارتند از:

• اختلال دوقطبی I : افراد مبتلا به اختلال دوقطبی I یک یا چند دوره شیدایی را تجربه کرده اند. اکثر افراد مبتلا به دوقطبی I، دوره‌های مانیا و افسردگی را خواهند داشت، اما یک دوره افسردگی برای تشخیص ضروری نیست. دوره های افسردگی معمولاً حداقل دو هفته طول می کشد. برای تشخیص دوقطبی I، دوره های شیدایی شما باید حداقل هفت روز طول بکشد یا آنقدر شدید باشد که نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشید. افراد مبتلا به دوقطبی I نیز می توانند حالت های مختلط را تجربه کنند (قسمت هایی از علائم شیدایی و افسردگی).
• اختلال دوقطبی II : افراد مبتلا به دوقطبی II دوره های افسردگی و دوره های هیپومانیک را تجربه می کنند. اما آنها هرگز یک دوره شیدایی کامل که مشخصه اختلال دوقطبی I است را تجربه نمی کنند. در حالی که هیپومانیا نسبت به شیدایی آسیب کمتری دارد، اختلال دوقطبی II اغلب ناتوان کننده تر از اختلال دوقطبی I است زیرا افسردگی مزمن در دوقطبی II شایع تر است.
• اختلال سیکلوتیمیک (سیکلوتیمیا) : افراد مبتلا به اختلال سیکلوتیمیک حالت خلقی مزمن ناپایدار دارند. آنها هیپومانیا و افسردگی خفیف را برای حداقل دو سال تجربه می کنند. افراد مبتلا به سیکلوتیمیا ممکن است دوره های کوتاهی از خلق و خوی طبیعی (اتیمیا) داشته باشند، اما این دوره ها کمتر از هشت هفته طول می کشد.
• سایر اختلالات دوقطبی مشخص و نامشخص : اگر فردی معیارهای تشخیصی دوقطبی I، II یا سیکلوتیمیا را نداشته باشد اما هنوز دوره‌هایی از افزایش خلق و خوی غیرطبیعی قابل توجه بالینی را تجربه کرده باشد، این اختلال دوقطبی مشخص یا نامشخص دیگر در نظر گرفته می‌شود.

رشد نظریه روانی اجتماعی اریکسون یکی از شناخته شده ترین فرضیه های شخصیت در علم روانشناسی است. او تصور کرد که شخصیت به شیوه‌ای متوالی و در هشت مرحله ظهور می‌کند. نظریه او تأثیر برخورد اجتماعی را در تمام طول زندگی به تصویر می کشد. این پایه و اساس را می گذارد که یک فرد به درستی در حال رشد باید از نوزادی تا بلوغ رشد کند. در هر مرحله، فرد با موقعیت‌های چالش برانگیز جدیدی روبرو می‌شود و امیدواریم بر آن غلبه کند.

مرحله اول - بی اعتمادی در مقابل اعتماد

این مرحله شامل نوزادان از بدو تولد تا دو سالگی می شود. کودک برای راحتی، وجود و غذا به والدین، به ویژه مادر تکیه می کند. درک تطبیقی نوزاد از جامعه و جهان از والدین و درگیری آنها با نوزاد است. در طول اولین سال زندگی، نوزاد اولین احساسات خود را در مورد دنیا و اینکه آیا این مکان امن است یا نه، بر اساس سطح مراقبت مداوم توسط مراقبین، شکل می‌دهد. (Kids Development 2009) اگر والدین به کودک اجازه دهند که نرمش، منظمی و محبت قابل اعتماد داشته باشد، درک کودک از دنیا ایمانی خواهد بود. اگر والدین در فراهم کردن محیط امن و برآوردن نیازهای نوزاد اشتباه کنند، احساس ناباوری به دنبال خواهد داشت.

مرحله دوم - خودمختاری در مقابل شرم

این مرحله شامل کودکان بین دو تا سه سال می شود. همانطور که کودک رشد می کند، عملیات حذفی و توانایی های حرکتی را بررسی می کند تا محیط خود را مشخص کند. والدين حتي در اين مرحله زمينه امنيت محكمي را فراهم مي كنند كه شيرخوار بتواند از آنجا خارج شود تا اراده خود را مطرح كند. بردباری والدین و حمایت آنها به آزادی بیشتر در نوزاد کمک می کند. "کودکانی که این مرحله را با موفقیت پشت سر می گذارند احساس امنیت و اعتماد به نفس می کنند" (ون واگنر 2005).

مرحله سوم – ابتکار در مقابل احساس گناه

در طول سال‌های مدرسه ابتدایی، کودکان با هدف بازی و سایر مشارکت‌های اجتماعی شروع به تثبیت قدرت و قدرت خود در سراسر جهان می‌کنند. کودکانی که در این مرحله شکوفا می شوند، توانایی و توانایی هدایت دیگران را کشف می کنند. کسانی که در دستیابی به این دستاوردها اشتباه می کنند، با عذاب وجدان، فقدان ابتکار و خود شک و تردید مواجه می شوند. در این مرحله زمانی مفید است که والدین به طور فعال به فرزندان خود برای انجام کارهای درست به جای اشتباه پاداش می دهند. وقتی می‌داند که والدین کارهای خوب آنها را می‌شناسند و آنها را تشویق می‌کنند که به این شیوه بیشتر رفتار کنند، به پیشرفت بیشتر و احساس اعتماد به نفس بیشتری کمک می‌کند.

مرحله چهارم: صنعت در مقابل حقارت

این مرحله شامل کودکان پنج تا یازده ساله می شود. از طریق مشارکت های اجتماعی، کودکان شروع به رشد احساس پر شدن در کارها و توانایی های خود می کنند. کودکانی که توسط معلمان و والدین حمایت و راهنمایی می شوند، احساس شایستگی و ایمان به دستاوردهای خود می کنند. "والدین و معلمانی که بازخورد مثبت ارائه می کنند می توانند به کودکان کمک کنند تا احساس اعتماد به نفس و توانایی داشته باشند، ویژگی های حیاتی برای شادی و موفقیت آینده" (Kids Development 2009) کسانی که هیچ یا حمایت کمی از معلمان، دوستان یا والدین دریافت می کنند، توانایی خود را برای رسیدن به موفقیت نادیده می گیرند. موفق.

اگر از حملات سرگیجه رنج می برید، احتمالاً می خواهید هر کاری که می توانید برای جلوگیری از این احساسات ناخوشایند انجام دهید. سرگیجه می تواند احساس بیماری، سرگیجه و عدم تعادل را در شما ایجاد کند. همچنین می‌تواند مانع بسیاری از فعالیت‌های روزمره شود، زیرا اغلب باید بروید و دراز بکشید تا حمله از بین برود. برای جلوگیری از حملات سرگیجه باید از چه عواملی اجتناب کنید؟

علل سرگیجه

سرگیجه می تواند به دلایل مختلف اتفاق بیفتد. برخی از شایع ترین علل بیماری های گوش داخلی مانند عفونت ها و بیماری منیر هستند. شرایطی که سایر قسمت‌های بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهند، مانند آریتمی‌های قلبی نیز می‌توانند باعث سرگیجه و سرگیجه شوند. در برخی موارد، هیچ شرایط فیزیکی که باعث سرگیجه شود وجود ندارد. این به سادگی می تواند نتیجه یک حمله پانیک یا استرس شدید باشد.

اگرچه علل احتمالی و درمان آن‌ها می‌تواند بسیار متفاوت باشد، اما وجه مشترک اکثر این مشکلات این است که اغلب می‌توانند توسط موارد مشابه ایجاد شوند. شما باید از محرک های زیر آگاه باشید و اگر متوجه شدید که باعث ایجاد احساس بیماری در شما می شود، هر کاری می توانید انجام دهید تا از آنها دوری کنید.

• خم شدن، به عنوان مثال برای برداشتن وسایل. خم کردن زانوها می تواند از این امر جلوگیری کند و به شما اجازه می دهد سر خود را در وضعیت عمودی نگه دارید.
• برای مثال برای رسیدن به قفسه های بلند گردن خود را دراز کنید. استفاده از یک پله یا اجتناب از این فعالیت می تواند از حملات سرگیجه جلوگیری کند و به شما اجازه می دهد سر و گردن خود را ثابت نگه دارید.
• تغییر وضعیت سریع، به خصوص هنگام ایستادن یا بلند شدن از رختخواب. حرکت آهسته و پیوسته می تواند از سرگیجه جلوگیری کند.
• به سرعت سر خود را بچرخانید، کج کنید یا حرکت دهید. آهسته و ثابت نگه داشتن حرکات به شما کمک می کند تا از تحریک علائم خود جلوگیری کنید.
• استرس، اضطراب و افسردگی همگی می توانند باعث حملات سرگیجه شوند. هر کاری می توانید انجام دهید تا از این فشارها دوری کنید یا زمانی که نمی توان جلوی آنها را گرفت، آنها را مدیریت کنید. صحبت با یک دوست، وقت گذاشتن برای استراحت یا استفاده از تکنیک های مدیتیشن می تواند کمک کننده باشد.
• سیگنال‌های بصری گیج‌کننده می‌توانند باعث حملات سرگیجه شوند، به عنوان مثال زمانی که در قطار بی‌حرکت نشسته‌اید، اما می‌توانید حرکت را از طریق پنجره ببینید یا اگر سعی می‌کنید در تاریکی بدون هیچ نشانه بصری حرکت کنید تا به تعادل شما کمک کند. شما می توانید با نگاه کردن به فاصله کمتر در هنگام سفر، بلند شدن و راه رفتن در اطراف، یا اطمینان از روشن کردن چراغ در شب از این مشکلات جلوگیری کنید.

ممکن است متوجه شوید که چیزهای دیگری وجود دارد که می تواند علائم شما را تحریک کند. ایده خوبی است که از زمان و مکان حملات سرگیجه خود یادداشت کنید زیرا ممکن است بتوانید الگوها را تشخیص دهید. اگر متوجه چیزی شدید که به نظر می‌رسد باعث ایجاد علائم شما می‌شود، باید سعی کنید از آن اجتناب کنید تا ببینید آیا کمک می‌کند یا خیر.