پزشک خانواده

علل فیبروم رحم

علت فیبروم رحم ناشناخته است، اما محققان بر این باورند که ممکن است عوامل ژنتیکی و هورمونی در ایجاد آنها نقش داشته باشند.

برخی از زنان در معرض افزایش خطر ابتلا به فیبروم های رحمی هستند، به خصوص که از سن 30 سالگی شروع می شود و تا پایان یائسگی ادامه می یابد. زنان با سابقه خانوادگی فیبروم یا دارای اضافه وزن بیشتر در معرض ابتلا به فیبروم رحم هستند، مانند زنان آفریقایی-آمریکایی.

گزینه های درمان فیبروم رحم

برخی از فیبروم های رحم ممکن است نیازی به درمان نداشته باشند. برخی از زنان ممکن است فقط به معاینات گاه به گاه لگن یا سونوگرافی برای نظارت بر رشد فیبروم نیاز داشته باشند. سایر گزینه های درمانی به سن، سلامت کلی زن، و شدت علائم و نوع فیبروم های موجود بستگی دارد.

گزینه های درمانی ممکن است برای زنان باردار یا کسانی که می خواهند در آینده باردار شوند متفاوت باشد.

گزینه های درمانی برای علائم فیبروم عبارتند از:

• داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) برای گرفتگی یا درد، مانند ایبوپروفن یا ناپروسین
• مکمل های آهن که از کم خونی ناشی از پریودهای سنگین پیشگیری یا درمان می کنند
• قرص های ضد بارداری (قرص های ضد بارداری خوراکی) برای دوره های سنگین
• دستگاه های داخل رحمی (IUD) برای کاهش خونریزی شدید و درد با ترشح هورمون پروژسترون
• تزریق های کوتاه مدت هورمون درمانی برای کمک به کوچک شدن فیبروم ها

جراحی فیبروم رحم

در بیمارانی که علائم شدیدتر یا فیبروم های بزرگتر دارند، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند. چهار روش اصلی جراحی برای فیبروم رحم عبارتند از:

• برداشتن فیبروم به روش هیستروسکوپی: یک روش سرپایی که تومورهای فیبروئیدی را که در داخل حفره رحم رشد می کنند حذف می کند.
• آمبولیزاسیون شریان رحمی: روشی که با قطع جریان خون باعث مرگ فیبروم و کوچک شدن آن می شود. این روش برای زنانی که ممکن است بخواهند در آینده باردار شوند توصیه نمی شود.
• میومکتومی: فیبروم را حذف می کند، اغلب در تلاش برای بازیابی یا حفظ باروری. با این حال، فیبروم های بیشتری ممکن است بعد از عمل ایجاد شود. میومکتومی ممکن است باروری را حفظ یا بازیابی کند، اما همه گزینه ها باید با یک متخصص باروری در میان گذاشته شوند.
• هیسترکتومی: جراحی برای برداشتن رحم. از این روش زمانی استفاده می‌شود که داروها مؤثر نباشند و سایر روش‌ها گزینه مناسبی نباشند.

علل فیبروم رحم

علت فیبروم رحم ناشناخته است، اما محققان بر این باورند که ممکن است عوامل ژنتیکی و هورمونی در ایجاد آنها نقش داشته باشند.

برخی از زنان در معرض افزایش خطر ابتلا به فیبروم های رحمی هستند، به خصوص که از سن 30 سالگی شروع می شود و تا پایان یائسگی ادامه می یابد. زنان با سابقه خانوادگی فیبروم یا دارای اضافه وزن بیشتر در معرض ابتلا به فیبروم رحم هستند، مانند زنان آفریقایی-آمریکایی.

گزینه های درمان فیبروم رحم

برخی از فیبروم های رحم ممکن است نیازی به درمان نداشته باشند. برخی از زنان ممکن است فقط به معاینات گاه به گاه لگن یا سونوگرافی برای نظارت بر رشد فیبروم نیاز داشته باشند. سایر گزینه های درمانی به سن، سلامت کلی زن، و شدت علائم و نوع فیبروم های موجود بستگی دارد.

گزینه های درمانی ممکن است برای زنان باردار یا کسانی که می خواهند در آینده باردار شوند متفاوت باشد.

گزینه های درمانی برای علائم فیبروم عبارتند از:

• داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) برای گرفتگی یا درد، مانند ایبوپروفن یا ناپروسین
• مکمل های آهن که از کم خونی ناشی از پریودهای سنگین پیشگیری یا درمان می کنند
• قرص های ضد بارداری (قرص های ضد بارداری خوراکی) برای دوره های سنگین
• دستگاه های داخل رحمی (IUD) برای کاهش خونریزی شدید و درد با ترشح هورمون پروژسترون
• تزریق های کوتاه مدت هورمون درمانی برای کمک به کوچک شدن فیبروم ها

جراحی فیبروم رحم

در بیمارانی که علائم شدیدتر یا فیبروم های بزرگتر دارند، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند. چهار روش اصلی جراحی برای فیبروم رحم عبارتند از:

• برداشتن فیبروم به روش هیستروسکوپی: یک روش سرپایی که تومورهای فیبروئیدی را که در داخل حفره رحم رشد می کنند حذف می کند.
• آمبولیزاسیون شریان رحمی: روشی که با قطع جریان خون باعث مرگ فیبروم و کوچک شدن آن می شود. این روش برای زنانی که ممکن است بخواهند در آینده باردار شوند توصیه نمی شود.
• میومکتومی: فیبروم را حذف می کند، اغلب در تلاش برای بازیابی یا حفظ باروری. با این حال، فیبروم های بیشتری ممکن است بعد از عمل ایجاد شود. میومکتومی ممکن است باروری را حفظ یا بازیابی کند، اما همه گزینه ها باید با یک متخصص باروری در میان گذاشته شوند.
• هیسترکتومی: جراحی برای برداشتن رحم. از این روش زمانی استفاده می‌شود که داروها مؤثر نباشند و سایر روش‌ها گزینه مناسبی نباشند.